JVENK0403_0404_10676 - Ovensage. De weerwolf is verlost door het verbranden van zijn band.

Ich höb Bertje Holzaot hure vertèlle van ene boer dae ene knech hauw. ’s Aoves uote ze altied ièrpelen en es ze ièrpel gièten hauwen uote ze pap. (Dae mins is doed van in nuegetig, dow waas waas veerensièvetig jaor). Maa dat waas altied te lang. Die pap kosj er neet iète, iè aat gauw e paar ièrpel en dan waas er eweg. "Potverdomme, boe geit dae now al aoves naotow? Hauf stief gevrièten en dan geit er eweg. En iè kièk altied nao de wèkker wie laat dat het waas. Maa dat hauw zoelang gedoord. "Wer guon kieke woe dae heen geit." - Now is dat neet mie, maa vreuger juore langs ’n bièk of langs ene graaf of langs ’n hout dao stonge soetse, zagte ze. Dat wuore zoe ’n buim en die wuore hiel huol (hol) van bènne. En op die buim dao stiènge zoe ’n tek op en gemeinlik wuore dat sjopestelen of zoë. Die houwde e minsen dan aaf. - En iè geit en ze zoegen hem nao dae soets opaan guon. "Maa mörgenaovend guon wièr dao kieke korterbiej." Ginge kieke… en iè dao loupentaere heen. En es man kruop er d’rop en en es hond sprong er daovan. Dat hauwe ze gezièn. Maa ziej lièten hem guon en ’s angerendaags ginge ze kieken en dao laag niks in dae soets es peur ene gooie brooksreem. Ziej hauwe niks gezag. "Maa dat is niks, wer guon toch bakken en wer stuoke den uove tot er good gleuj is en ich gaon dae reem huole. Maa dae sjik wer daoheen." En ze sjikden hem wuud genog eweg. En dat waas zoe neet erg wuud dao vanaaf, en daen uove waas good gleuj heit en iè brandde nog good, en dae d’rheen en iè pakde dae reem en iè goeide dae reem in den uoven en menier stong vuer den uove; iè wolj den uoven in. Dow höbbe z’hem mèt e man of veer, vief mote vasthauwe. Dow zag er zoe: "Now gaon ich eweg, now bèn ich gered, now bèn ich van alles aaf". Dat waas ’n zaak die dae jong waas aangeduon.

SINSAG 0824 - Die verbrannte Haut (Gurt, Halsband)    SINSAG 0824 - Die verbrannte Haut (Gurt, Halsband)   

Een boer vond het vreemd dat zijn knecht altijd wegging na het avondeten. Op een avond liep de boer zijn knecht stiekem achterna. Hij zag dat de jongen in een holle boomstronk kroop en even later weer tevoorschijn kwam in de gedaante van een hond. De volgende dag stuurde de boer zijn knecht weg zodat hij ondertussen de riem die in de boomstronk lag, kon verbranden. Zodra de riem vuur vatte, stond de knecht al bij de oven om zijn bezit te redden. Met vier of vijf mensen moest men de knecht tegenhouden. Toen de riem was opgebrand, sprak de knecht: "Nu ben ik gered, nu ben ik van alles verlost!"

J. Venken, Leuven, 1968

1.6 Weerwolven

limburgs (maasvallei)

510

Vóór 1890

fabulaat

Lanklaar    Lanklaar