Hoofdtekst
Hie erges, mer 't waor neet in Grummie, dao waor ouch zoë e geval. Die woënde, dat waor in Mechelen op de Bozjèng (Boseinde), en die kosj ouch get miër, zagten ze, die haw ouch zoëget de naam, bij sómmigen dan toch. En langs dat huuske woë ze woënde, haw ze ouch e paar böümkes stoon. En dów mósj ze brandhout hebben, en toen zèit dao ene minsch, dèi zèit zoë tegen heur: 'mer loup toch neet nao de bos te schoëien, kap dich dao dat dor böümke-n um', dao waor eine bij, dèi woar zoë good es gans dor. 'Maar-jà', zèit ze, 'dèi moot volgend jaor nog dragen.' Mer jà, dèin eine dèi lachde heur uit hé. Mer 's jaors d'r op hingen wel appelen d'r aan,
Onderwerp
SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste   
Beschrijving
In Maasmechelen woonde een heks. Toen de heks brandhout nodig had, sprak een voorbijganger: "Je hoeft daarvoor toch niet naar het bos te gaan. Neem toch dat verdorde boompje dat hier naast het huis staat!" De heks antwoordde: "Ja, maar dat moet volgend jaar nog dragen", waarop de man haar uitlachte. Een jaar later hing het boomje merkwaardig genoeg vol rode appelen.
Bron
P. Knabben, Leuven, 1970
Commentaar
2.1 Heksen
limburgs (maasvallei)
O/V/151bis
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Opgrimbie   
Plaats van Handelen
Maasmechelen   
