PKNAB0511_0512_6988 - Geest van verbrande heks komt spoken te Opgrimbie

Dat waor altijd hetzelfde, dat waoren de bangste luj die altijd zoëget vertèlden hé. Want ich heb ene nónk g’had dèi woënde-n in Grumme, en in Grumme waor toen spraok, dat veuraan, op enen hook van de bos, vanzeleven ’n vrouw waor verbrand gewèis hé, die ’n heks waor, en dèi woar zoe bang, ich kaom ’s aoves ich waor in Rèikem gewèis, en ee kaom van Mestreech âf, en toen zag er: "Gangk dich ins mèt mich", zag er. Ich zèg "Woëheen?" "Mer nao huis", zèit er, "ich durf neet langs de bos te goon" zèit er. Ich zèg: Nein, woë gaot geer dan?" "Och ich gaon aan de Kluijt (Kleuth) óm, zèit er, dat waor aan den twiëden tramhalt. Ich zèg: "Dan kónt ger allein gaon, dao gaon ich neet heen." Ich zèg: "Woëveur durft geer dao neet langs?" "Jà, ich bèn bang veur de heks" zèit er. Dat waor, en dat waor ene keel (kerel), dèi waor veul groëter en sterker as ich, en ’t waor ene brutale minsch d’rbij, want ee haw altijd ruing (ruzie), ee vechde (vocht) zich bekans alle zóndigen. Jao, … mer dèi mood veur dao-um te gaon, ha! ging er hiël wijd um, bekans ’n hawf (half) oor um, veur trug aan z’n huis te kómmen.

SINSAG 0450 - Andere Tote spuken.    SINSAG 0450 - Andere Tote spuken.   

Op de hoek van een bos in Opgrimbie had men ooit een heks verbrand. Sindsdien durfden de mensen niet meer op die plaats te komen omdat ze geloofden dat de heks in het bos kwam spoken.

P. Knabben, Leuven, 1970

1.4 Luchtgeesten

limburgs (maasvallei)

R/VIII/485

Oom van de informant

fabulaat

Bandopname

Rekem    Rekem   

Opgrimbie    Opgrimbie