FVANH0123_0124_17824

‘k Heb ook nog van de mare berêen geweest, en mijn vrouwe die nu dood is, ook.En ze ging nooit naar heur bedde gaan zonder dat ze heur savatten met de toppen naar buiten deed. Nooit met de toppen naar bedde, want toen koste ze in uw bedde.En als ge berêen was, ze kwam in uw bedde en ge hadt noch asem noch wind. En ge mochte al tuiten en tieren dat ge wilde, ge koste niets doen. Maar ‘k hoorde toen zeggen dat ge koste weten waar dat de mare was. En ‘k heb ’t nog gedaan, meer of ‘ne keer, meer of tien keers. En ge koste dat weten met ‘nen handdoek. ‘k Ga het u ‘ne keer tonen! Ge pakt ‘nen handdoek en ge pakt ’n broodmes en ge steekt dat broodmes in dien handdoek, schuin alzo, en ge rolt toen dien handdoek op, met dat mis in ’t midden. En ge moet toen aan één vragen: "Zeg ‘ne keer waar de mare is?" - "Te Duckies!" En nu moet ge dien handdoek rond u draaien. En als de mare te Duckies is, moet dat mes bloot liggen in de plekke dat ’t daar onder zit. En als ge alzo weet waar dat ze is, zijt ge dervan verlost.

SINSAG 0291 - Mensch von Mahr beritten    SINSAG 0291 - Mensch von Mahr beritten   

Een vrouw en haar echtgenoot werden 's nachts vaak door de maar bereden. De vrouw ging nooit slapen vooraleer ze haar pantoffels naast haar bed met de punten naar buiten had gezet. Wie door de maar werd bereden, was machteloos en kon niet ademen.
Om te weten te komen waar de maar was, moest men een broodmes in een handdoek rollen en die handdoek rond zich wikkelen. Dan moest men zeggen waar men dacht dat de maar zich op dat ogenblik bevond. Als men gelijk had, dan zou het broodmes bloot liggen en dan zou men van de maar zijn verlost.

F. Van Houdenhove, Leuven, 1967

1.5 Plaaggeesten

west-vlaams (tussen schelde en leie)

124

memoraat

Deerlijk    Deerlijk