ACORN0198_0199_12190 - Van de bult die terugkwam

Da was in ’t Liemboarstratje. De weunde doa e schoemaker en zen vrouwe aad ’n bulte en der boven weunde nog ’n oed vrouwtje. En op ’n zekere dag die bulte, die vrouwe, stierf en ze wier sie begraven en die begravienge geschiedde lik op ’n ander. Mor osse nu ’n dag of twèè begraven was, oort da vrouwtje die dao boven weunt ’n êlsch geruchte... e leven van d’êlsche düvels en oor ze zie merkelik die bulte... die schoelapper ze stemme achter ulpe roepen. Ze zeg: “Wat is dat nu” zeg se “in ’t midden van de nacht, mo ke durven ik, ‘k sien ik ook vrouwe ollèène, ke durven ik ook nie gon kieken wa dat er doa schilt. Mo ’s anderdags zegten ... zeg ta wüvetje tegen de schoelapper: “Wat êt da gewist vanden nacht?” “Och Miete” zegten “osche blieft toch” zegten “ ‘k ên ik wad ofgezien, me vrouwe is van de nacht verschenen en ê me gesleurd en geslipt roend de kamer en ‘k ên ofgezien lik ’n duts”. “Wellèère” zegt da vrouwtje “ke durven ik ier van de nacht nie slapen, ’t ê ta gewist”. Ze goa zie achter eur dochter, da vrouwtje van boven, voe bie eur te slapen boven op ’t appartementje boven. En de bulte zeg “Ja mo da go toch zeker nie mi gebeuren”... de schoelapper win’k zeggen.’s Nachs van de volgende dag klokslag twoalve da was were te doen, ê da wüvetje oord were da geruchte, makt eur dochter wakker: “oor je dadde?”“Jaa’k”.“Ewêe, ’t is were te doene.” Z’oorden zieder stampen en sloan en smieten en die schoelapper wier were roend de kamer gedwèèld van de bulte. ’s Nuchtes ’t wüvetje zegt: “’t E were te doene gewist”. “Joa’t”. Toe da tadde azo drie nachten achter makoar gebeurde. En zeg ta mêns van boven: “Mo Charel” zeg se tegen de schoelapper “je moe no de paster goan”. Den paster van de Peperbusse van d’oede kerke in den tied, oe was ’t were, Martens gelovek... Deprez, ze grafstèèn stoat der nog, an de Peperbusse. Je go no Deprez en je vertelt die grap.“Ewê, vint” zegt de paster “ê je gie soms gin belofte gedoan an je vrouwe”.“Ewê, da ka wê zien, mo ke rappeleren me niemendalle” zegten.“Ewê” zegten “goa gie” zegten “no ’t kapelletje van Brènienge en doe gie ’n bedevoart. Enne o je werekèèrt ’t godie aal gedoan zien.” Je doedie dadde, je godie. Mor an de groene diek, ’t begun van de doorne bilk ewo, goan z’an t’ lezen. Mo ton moe je zeggen volgens ’t gebrük van dien tied: “Go voren, ‘k go je volgen” os ’t voe zojentwadde is. En Charel zei: “In Godsnamen” zegten “me zien weg”. Mo ter zelfden tiede voelden were da gewichte en die rammelienge van die bulte op z’n schoeren, en van doa toe an ’t kapelletje. Otten gunter ankwam je was mèèr dood of levende en ’t doozwèèt stoeg op z’n kop toe datten d’r toch grocht. En doa z’n gebeden opgezeid en zen beevoart was gedoan; je voelde niet nie mi.J’is no Paster Deprez gegoan en j’êt aal verteld en de volgende dag is ter niet mi gebeurd.

SINSAG 0455 - Der Geist neckt: Wagen vom Wege gestossen.    SINSAG 0455 - Der Geist neckt: Wagen vom Wege gestossen.   

SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe)    SINSAG 0402 - Die versäumte Wallfahrt (Messe, Gabe)   

In het Liembaarstraatje (?) woonde een schoenmaker wiens vrouw een bochel had. Enkele dagen na de begrafenis van de vrouw met de bochel, hoorde X, het vrouwtje dat boven de schoenmaker woonde, 's nachts een hels lawaai en ze hoorde de schoenmaker om hulp roepen. De volgende dag sprak de schoenmaker tot X: "Mijn vrouw is afgelopen nacht verschenen en ze heeft me door de kamer gesleurd". Omdat X erg bang was, vroeg ze haar dochter om de volgende nacht bij haar te blijven. Om klokslag twaalf uur hoorden X en haar dochter de volgende nacht weer lawaai. Toen het lawaai al drie nachten te horen was geweest, sprak X tot de schoenmaker: "Je moet naar de pastoor gaan!" De pastoor vroeg aan de schoenmaker of hij zijn vrouw nooit iets had beloofd, maar de man herinnerde zich niets. De geestelijke gaf de schoenmaker de raad om op bedevaart te gaan naar het kapelletje van Brènienge (Bredene?). Bij de groene dijk had de schoenmaker moeten zeggen: "Ga voorop, ik zal je volgen", maar hij zei: "In Gods naam, we zijn weg". Het volgende ogenblik voelde de schoenmaker op zijn schouders het gewicht van zijn vrouw die hem droeg. Toen de schoenmaker bij het kapelletje kwam, was hij doodmoe en helemaal bezweet. Nadat de schoenmaker zijn gebeden had opgezegd, viel de last van zijn schouders. Daarna is de vrouw met de bochel niet meer komen spoken.

A. Cornelis, Gent, 1958

1.4 Luchtgeesten

west-vlaams (kust)

166

fabulaat

Oostende    Oostende   

Bredene    Bredene   

Liembaarstraatje (Oostende?)    Liembaarstraatje (Oostende?)