LOMBO469

MB: "Ik ken d'r ook nog één. Dat deed ik bij een nichtje toen. Toen gingen we om twaalf uur - dat hadden we in een film gezien - gingen we, ja, geesten oproepen in een spiegel. Moest je 'Candyman' zeggen twaalf keer. Precies om twaalf uur. En m'n nichtje en m'n kleinere nichtje die was erbij, en die is nu tien. En die vond het dus best wel eng. Ik zeg: 'Nou, het is toch niet waar.' Toen hoorden we iets, ja, hoorden we gebonk en alles. Maar d'r was niemand thuis, want die ouders waren weg. Zij vond het best wel eng. Toen zijn we d'r mee opgehouden. Toen ging m'n nichtje, m'n kleinere nichtje ging naar de kamer, die vond het gewoon erg eng. Dus die ouders, m'n tante heb alle spiegels weg moeten halen en allemaal af moeten dekken, want die vond het gewoon eng."
[...]
TM: "D'r gebeurde eigenlijk niks?"
MB: "Nee, we hoorden alleen gebonk, maar dat kan ook de buren zijn geweest, fozo."
TM: "Twaalf keer moet je Candyman zeggen?"
MB: "Ja, om twaalf uur 's nachts."
TM: "Om twaalf uur 's nachts."
MB: "Ja."
(Verteld op 9 februari 2000 in Dienstencentrum West te Lombok)

BRUN 03260 - I Believe in Mary Worth    BRUN 03260 - I Believe in Mary Worth   

Door om middernacht voor de spiegel twaalf maal 'Candyman' te zeggen, kan men een geest oproepen. Het gevolg was dat men allerlei geluiden in huis hoorde. Sommigen werden bang en als remedie werden alle spiegels afgedekt of weggehaald.

bandopname in Dienstencentrum West (band archief MI)

9 februari 2000

I Believe in Mary Worth

Candyman    Candyman   

2013-03-01 14:46:21