JVENK0355_0355_10590 - Macht van het toverboek

De hekse kosjten hun mach wujer giève. Ein van de audsten oet het hoes, van die vrouluj kreeg die. Het wuoren het meiste wiever die dat dege. Dao wuore zoe ’n beukskes wie vuer tandpien aaf te pakken en vuer ’n koo die opgeloupe waas, of vuer blood te stille of vuer wrattelen eweg te doen. Dao waas mie sjoevader dae hauw zoe e beukske. Dan kosjte bloje wieste woljs en dae kanj dene naam, de zags hem d’ne naam, ewaal, en iè baejde zich, versteiste, en het stilde. Het paerd de krop wegpakke, ene vieaars (veearts) woe het neet kosj. Maa dae, as er biej e paerd waas, iè waas twie kiere biej hem gewaes, waas er de krop kwiet. Maa dae moosj zich baeje, versteiste. Kiek en dae haet het beukske uevergegièven aan den audste zuon. Zoe dènk ich dat het mèt dat deink ouch ueverging. Maa iè moosj zich baeje. Die heks ging mèt den duvel om.

Heksen gingen met de duivel om en gaven hun kunsten door aan één van hun kinderen.
Er bestonden ook toverboekjes waarmee men allerhande kwalen kon genezen. Dergelijke toverboekjes werden meestal doorgegeven aan de zoon.

J. Venken, Leuven, 1968

2.3 Toverboeken

limburgs (maasvallei)

443

fabulaat

Meeswijk    Meeswijk