Hoofdtekst
’t Was ier e man die no zèè gieng, ’s achternoens de zundagachternoene. ’t Lig ier e schip op ’t strange die geloan was mi nieuw oet.“Pietje” zegten “no woa goa je dê?”“Ewê, menèèr de kapeloan, ook gon kieken eki achter e stiksjen oet”.“Ewê, wannèèr peis je gie azo van were te zien?”“Ewê, menèère kapeloan, on’k gouw intjen ên, ‘k gon antieden were zien”.Mor ’t grocht avond, Pietje was nog nie were mi se stiksjen oet. O’t twoalve was e landde toe Kessiede an de meulen mi se stiksjen oet.En aad al vüve zes kèèren weggesmeten en e was ieder kèè gedwoengen om ze stiksjen oet were t’alen. En os de dag kwaam ’n is ton nor üs kunnen kommen. En ’n aa ze stiksje oet nog mee.Ja mor e koste mèèr of appels broan, den dien, ’t was e slim vintje.
Beschrijving
Een strandschuimer trok op zondagmiddag naar het strand om een stuk hout te halen. Er lag immers een schip dat geladen was met nieuw hout. De kapelaan vroeg aan de strandschuimer wanneer hij dacht terug te zullen zijn. "Wel", meneer de kapelaan, "ik vertrek nu meteen, dus ik ben zo terug". Bij het vallen van de avond was de strandschuimer echter nog steeds niet terug. Om middernacht belandde de strandschuimer met zijn stukje hout bij de molen van Koksijde. De strandschuimer had al vijf of zes keer zijn stuk hout weggegooid, maar iedere keer werd hij op één of andere manier gedwongen het hout weer terug te halen.
Bron
A. Cornelis, Gent, 1958
Commentaar
2.2 Tovenaars
west-vlaams (kust)
89
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Oostende 
Oostende 