MDESC0080_0081_14992 - Toverheks

Toen, ‘k gaon dao nog e keeje en ander’n vertell’n. A je klapt van geest’n, wieder waor’n oek benauwd, eneeje, voer en oed mensje, a me wieder van ’t schole kwam’n. ’t Wos daor e vromens, eneeje, en oed menschje, eneeje, die wunde in de Tien Gebod’n. ’t Wos e toveresse, zein ze, ja, en ze kuste zokk’n brei’n in d’n doenker’n, biest d’n nacht, ja. En ame dat mensje teg’nkwam’n, me miek’n e groot kruus, o, me miek’n zuk e groot kruus! En me steld’n ’t up e lop’n. ’t Wos e toveresse zein ze. Maor omda ze ziej slodig eklid wos, dat wos gin toveresse; ze zein dat, omda ze slordig eklid wos.

Wanneer de kinderen terugkwamen van school, waren ze altijd bang voor een slecht gekleed oud vrouwtje uit het dorp. Dat vrouwtje kon sokken breien in het donker. Wie die tovenares tegenkwam, maakte snel een kruisteken en liep weg.

M. Deschrijver, Gent, 1961

2.1 Heksen

west-vlaams (poperinge en omstreken)

149

Kindertijd van de informant

memoraat

Poperinge    Poperinge