JVENK0158_0160_10210 - Spooktijd

Vreuger haet Leon Sauwe de hermeniej nog gedirigeerd. En het waas in den tied van het Sniederke en dae van Kläöske Siemes, Neer en Zjang Haerden, die wuore biej de hermeniej. ’s Zaoterdes waas gewuunlik repetitie, hé, en wer zuote dao biejein, wer giènge dao ins loestere. Wer zuote dao biejein: dat waas ich, Frenske van Pierke Notere, Thieuke van Lemsken en Nic van Lemke Vènken en het Sniederke, zoe die konsuorte van de hermeniej.En Leon dat waas zoe ene biejgeluivige. "Ja", zaet dat Sniederke, en dat waas gewuunlik es de repetitie geduon waas, dan gaeng het al op twelf oren aan, "Ja, tösje twelf en ein", zaet het Sniederke, "de kriejgs mich hiej neet boete, vuer gae geljd". Ja good, dao nog get aan ’t perpoeste, en Leon, dae loesterde nao os, maa dae blaef neet stuon. Dae gaeng maar op en aaf van väör in de kafee zoe nao de zaal in. Wiè wuoren aan ’t vertèllen en iè hael dat allemaol in de gater. "Bah", zaet Neer van Kläöske, "ich gaon heives as ich wil". "Och, dich höbs altied de groete kal", zaet het Sniederke en Thieuke van Lemsje en die konzuorte, "dich höbs altied groete kal." "Ich gaon heives es ich wil." En achternao: "Woemèt dan?" zaet het Sniederke. "Maa, ich höb ene laere jas", zaet er, "dat pak dao neet op." Ja, waat meinste mich, Leon nao Wullem, bènne nao de kueke. Iè zich dao dat kabaoke gehaold van dae jong, van dae Leon, waas dae nog klein. Dat kaem hem zoe wuud, he. Dat hauw er hiejväör mèt 25 spange towgestuoke, iè kreeg dat neet tow, kè moos dat mèt ’n spang towstièke. Ja good, towgestuoke, en dow laep er mèt dat kabaoke duor de kafee. "Ja, ich raoj het uch toch neet aan van now heives te guon in deze tied, want tösje twelf en ein is dat spoek altied oppe bein." En dat zaat op het Geudje. Daonao, "Ah wat", zèg ich, "ich gaon heives.""Blief hiej Thieuke", zaet er, "want de geis gekloet aankomme." Ich oët, maa het waas allemaol gesponne werk, en in dat ich de deur towtrèk hauw ich de jas al oet, dae haeng ich aan die anger duer neer, he. En in eine kier kom ich trök bènnegevalle. "Ich höb het dich gezag. Dao zuuste, is het al zoe wuud!" En Leon dae kaem biej mich zoe laag ich mich dao - en Leon dae kaem biej mich kieken, he, en zoe laag er maar biej mich. "Ich höb het hem gezag; hej er hiej gebliève." Zoe wuore die aan de gang. "Z’n eige fout; iè moot neet guon, he. Iè haet nog sjaos dat er hiej is. Zuuste, z’ne jas is er kwiët." Maa dae jas haeng aan die klink, dae woer bènne gehaold. Ja good. "Ja, ich dar (durf) toch gemièkelik guon", zaet Neer van Kläöske, wie ich dow bènne laag. "Wilste heives guon Leon?" "Jao, jao, jao, jao…" zaet Leon zoe, en iè mèt Neer van Kläöske heivers. Dow hauw er Neer zoe van achtere op de sjouwers vas. En hiej aan ’t Geudje dujden iè Neer zoe get niève zich oet dat iè zich get van het Geudje eweg heel. En iè hael dat Geudje maar in de gater of dao niks van aaf kaem. En wie er dao biej os aan d’n duker kaem dujt er mich dae Neer toch nao d’n duker in, want iè hauw zjus gelök dat er in die uopenigheid vael, want as er hem tiènge dae stein hauw gedujd hauw er de kop in. En iè dujt Neer ueverhoup en iè vlujgt uever hem heen biej hun den trap op, weer den trap aaf ier er kosj bènne komme, iè kosj die klink neet kriege want iè vloeg in eine kier daen trap op, iè kosj die klink neet pakke, dow vloeg er van d’n angere kant d’raaf, weer d’n trap op en dow bènne. En zoe gaeng dae heives. Maa wièr lachde, wer wuoren allemaol naogekomme.

Na de repetitie van de harmonie bleven de mannen gewoonlijk nog wat napraten in het café. Hoewel zijn vrienden hem hadden aangeraden om tussen twaalf en één uur niet buiten te komen, was één van de mannen vastbesloten om naar huis te vertrekken. Onderweg moest de man iets dragen.

J. Venken, Leuven, 1968

1.4 Luchtgeesten

limburgs (maasvallei)

133

fabulaat

Thieuke    Thieuke   

Stokkem    Stokkem