Hoofdtekst
Mien kiend, ‘k èn dat ook nog moeten loaten belezen. Da was e lang kiend u (toen) da geboren wierd. Mor achter e tiedetje, da kiend krempte (kromp) ineen in platse van te groeien. ‘k Zien ik do mee no de deken van Gistel gewist. J’èt ie da belezen. "Madam, zeit ie, je mag gerust zien, da kiend go genezen. Go gie mo nor huus, mo toog het aan niemand." ‘k Zien ik nor huus gegoan en ‘k èn ’t seffens in z’n wiegsje geleid. En ’t ist ie do deure gekommen.
Beschrijving
Een vrouw had een kindje dat niet wilde groeien. De vrouw liet haar kind overlezen door de deken van Gistel. De geestelijke sprak tot de ongeruste moeder: "Je hoeft je geen zorgen te maken, want het kind zal genezen. Wanneer je naar huis gaat, mag je het kind aan niemand laten zien". Het kind is inderdaad genezen.
Bron
M.-R. Nijsters, Leuven, 1969
Commentaar
2.2 Tovenaars
west-vlaams (nw van houtland)
95.8
memoraat
Naam Locatie in Tekst
Oudenburg 
Oudenburg 
Plaats van Handelen
Gistel
Gistel