STOP0074_0075_20808
Een sage (mondeling), 1964
Hoofdtekst
Dat wos in Woumen… Den ene keer lag er e peerd dood, toen e keer e schone koe, en ommèkeer kosten ze geen beuter meer kernen. Ze gingen nor de paster van Woumen mor de paster van Woumen wos dat kwaad ollene geen meester enne ging hulpe gon vragen nor de paster van Klerken. En ulder getween gingen toen nor dat hof en ze woren zieder ’t kwaad meester. Ze zein tegen de boerinne: "Je moet kernen" en ze smeten e bitje gewijd zoet d’rin en z’an de schonste beuter dat z’ooit an. Ze zein tegen de boer dat dat de schuld wos van een van de knechten mor dat z’hem niet mochten oentslon want ne ging zelve zijn oentslag anbien. En up e zekern morgen, die werkman wos dor ’s nuchtens te vieren in platse van te zessen. Enne makte de boer wakker enne zei: "’k Kosten niet meer slapen. ‘k Wos gedwoengen want ol mijn hennen leien dood." Enne moste toen gon werken met d’andre twee werkmans en roend ten tienen gingten nor ’t hof enne vroeg zijn geld enne zei: "’k Kunnen ik hier niet meer werken want ‘k zijn ik hier niet ip mijn plekke!" Dat is ol bij mijn nonkel gebeurd. Enne wos hij gedwoenen deur de geestelijken. Z’an zieder toen vele macht. Mor ’t zijn d’er nu nog die vele macht èn, zo bijvoorbeeld de paters van Ieper en Diksmuide. De geestelijken kosten toen vele. Ze mosten zieder helpen bij ol de oengelukken van de menschen.
Onderwerp
SINSAG 0750 - Andere Zauberei. 
SINSAG 0750 - Andere Zauberei. 
Beschrijving
Op een boederij in Woumen had men veel ongeluk. Nu eens lag er een paard dood, dan weer een koe. Op zekere dag kon men zelfs geen boter meer karnen, zodat men de pastoor van Woumen liet komen. Omdat de pastoor de klus niet in zijn eentje kon klaren, liet hij zich bijstaan door de pastoor van Klerken. De twee pastoors gooiden wat gewijd zout in het botervat, waarna de boerin zonder problemen goede boter kon karnen. De geestelijken vertelden de boer dat één van de knechten de schuldige was. De boer mocht de knecht echter niet ontslaan; de jongen zou zelf zijn ontslag geven. Op zekere dag stond één van de werkmannen om vier uur 's ochtends in plaats van om zes uur bij de boer. De werkman zei: "Ik kon niet meer slapen en al mijn hennen liggen dood". Om tien uur die ochtend gaf de werkman zijn ontslag met de woorden: "Ik kan hier niet meer werken, want ik ben hier niet op mijn plaats". De werkman was door de geestelijken gedwongen om zijn ontslag te geven.
De paters van Ieper en Diksmuide beschikken nog steeds over bijzondere krachten.
Bron
S. Top, Leuven, 1964