DIVTX575

Ja, het is tamelijk getikt eigenlijk. Het gaat over een tamelijk geflipte mevrouw die hier in Utrecht aan de Letterenfaculteit ingeschreven staat als student. Ze lijkt me in de 50. Dat mens is zo gek als een deur. De eerste keer dat ik haar zag in de computerleerzalen, begon ze een uur tegen me te ouwehoeren over haar scheiding en haar ex-man en dat die advocaten het hele land kapot maken, etc., etc. Gek dus. Ik had al snel door dat ze binnen de universiteit bekend staat als de bonte hond, want ik hoorde verhalen over mensen die haar niet te woord wilden staan (mederwerkers van vakgroepen, de studentenbalie, etc.). Ook zat ze in de computerleerzalen altijd te klagen over mensen die volgens haar lawaai maakten (wat vaak niet zo was). Van een concierge hoorde ik later dat de toenmalige directeur van de faculteit een brief aan alle letterengebouwen had rondgestuurd dat ze er niet meer in mocht. Als de concierges haar zagen, moesten ze haar verzoeken te vertrekken, en als ze weigerde, moesten ze de bewaking erbij halen. Later volgde ik een keer college bij Nederlands, en daar zat ze ook ineens bij. Weer net zo erg: te laat binnenkomen met al haar plastic tasjes, klagen over de kwaliteit van de colleges en de docenten, ruzie maken met de docenten als ze te laat kwam en dan tot de pauze moest wachten. Die studenten vonden haar al net zo getikt, met haar debiele verhalen over haar koolmonoxidevergiftiging (ze ging studeren om haar verloren kennis weer terug te krijgen, haar geheugen was als een harde schijf: "Ik weet ook niet precies wat er nou wel en niet gewist is.") en haar scheiding en haar spirituele ervaringen. Maar het ergste verhaal hoorde ik van Sabine, mijn medestudente die destijds op de helpdeksk op Kromme Nieuwe Gracht 80 werkte. Ze kenden haar daar al als een geflipte natuurlijk. Op een dag loopt Sabine de helpdeskkamer in en ziet net dat mens weggaan. Ze had net staan praten met Jorrit, een collega van Sabine, wel een vriendelijk jongetje. Die stond daar toen ineens half wit weggetrokken. Sabine vroeg dus wat dat mens had zitten vertellen. Nou, en toen kwam het. Het ging over haar ex-man (zoals gewoonlijk). Ze zei dat haar ex-man voetschimmel had, dat hij tijdens een ruzie met haar zijn voet tussen haar benen had geduwd en dat zij nu dus daar schimmel had ... Je begrijpt, dat was lachen op de helpdesk. Iedere keer dat dat mens weer langsliep, zei Sabine of Jorrit: "Hé, daar hebben we het schimmelwijf weer." Vaak stond er dan net een collega bij die het verhaal nog niet kende. En toen was het dus weer van: "Hè, schimmelwijf?" En toen werd voor de zoveelste keer weer dat verhaal verteld.
(Op 31 mei 2000 verstuurd per email vanuit Utrecht)

Een oudere vrouw is studente aan de universiteit, maar gedraagt zich als een querulant. Alle studenten en docenten zijn ervan overtuigd dat ze niet goed snik is. Ze zeurt tegenover iedereen over haar scheiding en ex-man, en vertelt over haar koolmonoxide-vergiftiging, die geheugenschade tot gevolg heeft gehad. Eens vertelt ze iemand dat tijdens een ruzie haar man haar in haar kruis met zijn voetschimmel heeft besmet. Sindsdien staat zij bekend als het schimmelwijf.

Op 31 mei 2000 verstuurd per email vanuit Utrecht

31 mei 2000

Schimmelwijf    Schimmelwijf   

Letterenfaculteit    Letterenfaculteit   

Nederlands    Nederlands   

Jorrit    Jorrit   

Sabine    Sabine   

Kromme Nieuwe Gracht 80    Kromme Nieuwe Gracht 80   

Utrecht    Utrecht   

2013-03-01 14:46:20