JVENK0109_0110_10143 - Vat hem

Dao waas eine dae wèrkde biej Graatje Smaets. Dae hauw sjièp (schepen) getrokke langs de knaal. Daen aovend hauw het get gevruoren en om ’n oor of èlf kaam dae mèt ’n koppel paerd aaf, los; iè hauw e sjièp moten optrèkke. En ongerwiège, het waas kaud, het vroer dat het vrekden en dae hauw ’n floere boks aan en dat ging "wietsjwietsjwietsj", dow meinde dae dat einen achter hem zaat "Pak hem, pak hem, pak hem…" Iè… wie langer wie heller, en iè aan ’t loupe van angs. Dat waas aan Tervondere en van aan ’t eikebuimke begosj er het op ene luip te zètte hiej op Mezeik aan. Iè loet (liet) ze paerd paerd zen. En dat ging maar "vat tem, vat tem, vat tem…" en dae meinde dat ze zagte: "Vat hem". En biej de Luut loepter (liep hij) de duer oet de klink "paafdich!" En de Luut dat was nogal ene vuereve mins en iè sprunk op, maa iè laag in de gank, in ’t gengske laag iè. De duur hauw er oetgeloupe, dow vaelder van z’ne sus aaf. De Luut dae kaam op en dae pakde get kaud water en vaegde hem duor z’n moel. "Waat is het, waat is het?" zag dae. "Och God, ze reupde maar den hielen tied: "pak hem, pak hem". "Och God, och God!" zag er wie er tegooi tot zich waas, "me paerd, me paerd!" "Waet? de paerd?" "Ja, ich höb e sjiëp opgetrokken en dow zuote ze achter mich "pak hem, pak hem". Och God, die höbbe me paerd mesjiën gepak." En de Luut pak de lantaern en dae ging nao Neerotere mèt hem op Jagersborg aan. En dow zaet er: "Blief is stuon, ich huur belle". "Oh, dat zeen de paerd" zag er. En daomèt, wie de paerd biej hun wuore zaet er: "Now zèt dich op het paerd en gank heives". En dae zat hem op het paerd en dae leet de paerd dan heives guon. En hiej op het good dao moosj hem Graatje Smaets van het paerd aafpakke, zoe wit es de doêd. Hauw er driej daag neet konne guon van de sjrik.

Een man die op een koude winteravond omstreeks elf uur naar huis wandelde, meende iemand te horen roepen: "Vat hem! Vat hem!" Bang versnelde de man zijn pas. Hoe sneller de man liep, hoe vaker hij hoorde roepen: "Vat hem! Vat hem!" De man liet zijn paard staan en liep zo snel mogelijk van Tervonderen naar Maaseik. Bij zijn thuiskomst sloot de man snel de deur en viel flauw. Toen de man bijkwam, vertelde hij aan zijn vader wat hij had meegemaakt. Daarop gingen vader en zoon te voet naar Jagersborg om het paard te halen. De man heeft drie dagen haast niet kunnen lopen van angst. Het geluid dat hij de hele tijd had gehoord, werd veroorzaakt door de wrijving van de fluwelen broek die hij droeg.

J. Venken, Leuven, 1968

1.5 Plaaggeesten

limburgs (maasvallei)

76

fabulaat

Maaseik    Maaseik   

Jagersborg    Jagersborg   

Maaseik    Maaseik   

Tervonderen    Tervonderen