ACORN0200_0200_12191 - Melkboerin aan de grondeloze put

Da was doar ’n pit en je’n is in d’orloge nog mor opgevuld, hèèl. En z’êm em dikkels willen vullen wan je kwaam in de doorne bilk üt en de koeien, ze kosten der nie üt gon drienken wan oster èèn in grocht, je grocht ter nie mir üt. ’t Wis niemand oe diepe da ta was, da was schrikkelik diepe en da was azo ’n dertig meter diameter. En ’t spokte doar alle nachte in die pit. En da was e wüvetje die spokte, die doa tegengeweund adde en die aaltied osse ne stad kwam, mid eur akers melk en eur juk, den êlt woater üt die pit schepte van tusschen ’t riet en eur melk vervolste. Mor osse gestorven was ze koste gin ruste mi vien en ze riep olle nachtende:“Hiele, holle, hei!Woater en melk.Schoars gemetenEn God ê me ziele vergeten”.En olle nachten zagen de mênschen etwadde, den ène kèè e luchsje en ton eki da roepen, ton ekir ’n oed wüvetje. En ’t was aaltied ekir entwadde, an die pit.

SINSAG 0413 - "Zu knapp gemessen, die Seele vergessen."    SINSAG 0413 - "Zu knapp gemessen, die Seele vergessen."   

Bij een put die geen bodem leek te hebben, spookte het iedere nacht. De put had een diameter van zo'n dertig meter (?). De koeien die er in vielen, geraakten er niet meer uit. Een melkverkoopster die vlakbij die put woonde, was altijd water uit de put gaan scheppen om bij haar melk te gieten. Na haar dood kwam de vrouw spoken met de woorden: "Hiele, holle, hei! Water en melk. Schaars gemeten en God is mijn ziel vergeten". Iedere nacht was in de buurt van de put wel iets te zien of te horen: de ene keer zag men een lichtje, de andere keer een oud vrouwtje, en anders hoorde men het geroep.

A. Cornelis, Gent, 1958

1.4 Luchtgeesten

west-vlaams (kust)

167

fabulaat

Oostende    Oostende