MSOHI0077_0078_20185

7: Tijdens de oorlog zijn er ook veel dingen gekomen, zoals het tafeltje. Heb je daarvan nog gehoord?6: Maar ja, wij hebben… Maar mens, maar kijk, wij hebben daar soms mee gelachen hé. Een klomp hé, een klomp.7: Nee, twee klompen, hier een klomp, en daar onder die tafelpoot hé (een klomp onder elk van twee kruisgewijs tegenover elkaar staande tafelpoten), hij stond altijd te wiebelen hé.6: Wij hebben daarmee veel gelachen (Tegen Clara). Heb je dat nog gedaan?I: Wel, met jullie hé.6: Wij hebben het hier nog gedaan met onze Patrick.7: Met je polsen erop.6: Ja, van allemaal hé, en je zit allemaal rond die tafel.7: Maar er mag geen tafelkleed op zijn hé, ’t moet een houten tafel zijn.6: Ja maar ja, een houten hé.7: En plotseling, die tafel zal beginnen te bewegen en in evenwicht komen.6: Ja, en hij komt in evenwicht en je zegt dan: "Tafeltje, hoe oud zal ik worden?" En daarmee, je begint te tellen hé, één, en je telt altijd verder, twee… Maar dat is raar hoor.X: Dus, een klomp hier en één daar?6: Ja, ja. En dat ging dan iedere keer zo, tot de leeftijd die je had. En: "Hoe oude zal ik zijn als ik trouw, en hoeveel kinderen zal ik hebben?" En al zulke dingen hé.7: Ja, dat werd hier ook veel gedaan toen er hier Duitse bezetting was; en ze begonnen vragen te stellen als: "Zal ik sneuvelen?" Er waren er die begonnen te zeggen: "Wanneer zal ik sterven?"6: Ja.7: Op de duur, het kwam zo ver dat de mensen…

Tijdens de tweede wereldoorlog hadden enkele mensen uit Poperinge een tafeltje waarvan de poten kruisgewijs tegenover elkaar stonden. Het tafeltje wiebelde altijd omdat de poten niet even lang waren. De mensen leunden dan met hun polsen op het houten tafelblad en stelden vragen over hun toekomst. Zo vroegen ze bijvoorbeeld hoe oud ze zouden worden, hoeveel kinderen ze zouden krijgen, enzovoort.

M. Sohier, Leuven, 1982

1.4 Luchtgeesten

west-vlaams (poperinge)

7D

WOII

memoraat

Poperinge    Poperinge   

Poperinge    Poperinge