Hoofdtekst
PK: en in de bos in Rèikem, dao spoekde-n het zeker ouch wâl?Ah, dat ging hé. Bang luj maakden gemeinlik (gewoonlijk) dat ze veur den aovend d’ruit waoren. Nei, dao heb ich noëts veul van gehuurd. Zjus aan den duvelstein, zagten ze, dao waor ’t lielik. Dao loog zoe ‘nen hiele groeten stein, jà, en wie of wat weit ich ouch neet, dat haw get mèt d’r duvel te maken. En dao spoekde-n ’t altijd rónd. Jà, dao zaogen ze den duvel, mein ich dat ze zagten. Ich bèn vreuger veul dao langs gekómmen, mer ich heb noëts niks gezeen. (PK: nei?) Nei. Ich heb vreuger ins enen toer in de Kempen gevrijd g’had, en dan keem ich altijd daolangs, ouch ‘s nachs. En dan zagten die luj: "Pas toch op in de bos, ’s nachs zoe laat", mer ich heb noëts niks gezeen." Mer dao waor ’t toch altijd óm te doen, want de paters die hebben dao ins kómâf mèt gemaak en zijn hem zich gaon holen, en toen hebben ze hem bij hun erges ingemetseld. Jà, en toen waor ’t vanzelf gedoon hé.
Beschrijving
Bij de duivelskei in het bos van Rekem spookte het. Niemand durfde daar 's avonds te komen. Op een dag zijn de paters de kei uit het bos gaan halen. Nadat de kei ergens in een muur was ingemetseld, spookte het niet meer in het bos.
Bron
P. Knabben, Leuven, 1970
Commentaar
3.1 Duivels
limburgs (maasvallei)
R/I/462
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Rekem 
Rekem 
Plaats van Handelen
Rekem
Rekem