Hoofdtekst
De bruiloft
Het was een van die vreselijke werkdagen. De hele dag rende ik van de ene plek naar de andere. Voorbidden in de moskee, brieven schrijven in het koffiehuis, geld halen op de bank, boodschappen doen; ik leek meer een ambtenaar dan een eerbiedwaardig filosoof. Ik snakte naar rust. Even op een bankje in het park. Krant over mijn hoofd. Even weg uit de straat.
[Fluit als een vogeltje]
Luisteren naar de sijsjes, zoals ze die hier in Holland noemen. Prachtig!
[Fluit als een vogeltje]
Plotseling geren en gedraaf. Vrolijke kinderstemmen. De school ging uit.
"Jij bent 'm!"
"Nietes. Jij bent 'm!"
"Wie niet weg is, is gezien!"
"Jongens! Bij die zwerver daar op de bank is de buutplaats."
Uit mijn ene ooghoek kon ik er twee op mijn bank zien afsluipen. En uit mijn andere ooghoek kon ik de tikker zien speuren. Ze kregen elkaar tegelijk in de gaten. Ze zetten alledrie de pas erin. Ik kon het vuur in hun ogen zien. Wie zou het eerste bij mij aankomen? De tikker? Nee. De sluipers? Nee, toch de tikker, hoewel... de sluipers... Tegelijk zou ik zo zeggen. Tegelijk?
"Ho, jullie! Hoho! Achteruit! Een beetje eerbied voor de ouderdom! Dat rent hier maar rond in het park zonder op oudere mensen te letten! 't Is toch verschrikkelijk!"
En dan had je die gezichten moeten zien!
"'t Is de hodja! Jongens, 't is de hodja!"
"Hodja, alsjeblieft, vertel je een verhaaltje? Hodja, alsjeblieft?"
"Okee. Okee. Eén verhaaltje. Luister. Zien jullie daar in de verte dat groene huisje? Het huisje van Tjitske, het huisje dat Frans zo prachtig heeft geschilderd in twee kleuren groen? En weten jullie waarom dat huisje zo mooi versierd is? Luister. Dat is een geheim. Luister. Houden jullie van granaatappelsap? Van helva, van gesuikerde amandelen, van...? Houden jullie van cola, van chips, van marsen en pinda's? Juist. Dan zal ik jullie verklappen wat het geheim is. Maar... mondjes dicht! Daar in dat groene huisje wordt een feest gevierd: een bruiloft. En als je snel bent, dan is er misschien nog genoeg voor jullie over. Dan kunnen jullie ook nog een hapje meeëten. Maar dan moet je wel snel zijn."
En daar holde de hele meute naar het feest. Je kunt kinderen ook van alles wijsmaken. Ze gaan direkt op onderzoek uit, stappen gewoon naar binnen, scharrelen wat rond en eten hun buikjes vol. Kinderen hebben nog het ware geloof in de verrassing. En het zou toch best kunnen ook? Dat er een bruiloft is? Dat gebeurt zo vaak vandaag de dag. En stel je voor, al dat lekkers: helva, abricozen-compote, dolmaz, gevulde paprika, koteletten... Ik moet me haasten! Straks ben ik nog te laat! Straks is alles nog op!
(Op de audio-cassette van de vertelvoorstelling Hodja in Holland van Marco Holmer)
Het was een van die vreselijke werkdagen. De hele dag rende ik van de ene plek naar de andere. Voorbidden in de moskee, brieven schrijven in het koffiehuis, geld halen op de bank, boodschappen doen; ik leek meer een ambtenaar dan een eerbiedwaardig filosoof. Ik snakte naar rust. Even op een bankje in het park. Krant over mijn hoofd. Even weg uit de straat.
[Fluit als een vogeltje]
Luisteren naar de sijsjes, zoals ze die hier in Holland noemen. Prachtig!
[Fluit als een vogeltje]
Plotseling geren en gedraaf. Vrolijke kinderstemmen. De school ging uit.
"Jij bent 'm!"
"Nietes. Jij bent 'm!"
"Wie niet weg is, is gezien!"
"Jongens! Bij die zwerver daar op de bank is de buutplaats."
Uit mijn ene ooghoek kon ik er twee op mijn bank zien afsluipen. En uit mijn andere ooghoek kon ik de tikker zien speuren. Ze kregen elkaar tegelijk in de gaten. Ze zetten alledrie de pas erin. Ik kon het vuur in hun ogen zien. Wie zou het eerste bij mij aankomen? De tikker? Nee. De sluipers? Nee, toch de tikker, hoewel... de sluipers... Tegelijk zou ik zo zeggen. Tegelijk?
"Ho, jullie! Hoho! Achteruit! Een beetje eerbied voor de ouderdom! Dat rent hier maar rond in het park zonder op oudere mensen te letten! 't Is toch verschrikkelijk!"
En dan had je die gezichten moeten zien!
"'t Is de hodja! Jongens, 't is de hodja!"
"Hodja, alsjeblieft, vertel je een verhaaltje? Hodja, alsjeblieft?"
"Okee. Okee. Eén verhaaltje. Luister. Zien jullie daar in de verte dat groene huisje? Het huisje van Tjitske, het huisje dat Frans zo prachtig heeft geschilderd in twee kleuren groen? En weten jullie waarom dat huisje zo mooi versierd is? Luister. Dat is een geheim. Luister. Houden jullie van granaatappelsap? Van helva, van gesuikerde amandelen, van...? Houden jullie van cola, van chips, van marsen en pinda's? Juist. Dan zal ik jullie verklappen wat het geheim is. Maar... mondjes dicht! Daar in dat groene huisje wordt een feest gevierd: een bruiloft. En als je snel bent, dan is er misschien nog genoeg voor jullie over. Dan kunnen jullie ook nog een hapje meeëten. Maar dan moet je wel snel zijn."
En daar holde de hele meute naar het feest. Je kunt kinderen ook van alles wijsmaken. Ze gaan direkt op onderzoek uit, stappen gewoon naar binnen, scharrelen wat rond en eten hun buikjes vol. Kinderen hebben nog het ware geloof in de verrassing. En het zou toch best kunnen ook? Dat er een bruiloft is? Dat gebeurt zo vaak vandaag de dag. En stel je voor, al dat lekkers: helva, abricozen-compote, dolmaz, gevulde paprika, koteletten... Ik moet me haasten! Straks ben ik nog te laat! Straks is alles nog op!
(Op de audio-cassette van de vertelvoorstelling Hodja in Holland van Marco Holmer)
Onderwerp
ATU 1348** - The Man who Believes his own Lie.
ATU 1348** - The Man who Believes his own Lie. 
Beschrijving
Nasreddin Hodja liegt tegen kinderen dat er ergens een bruiloft gaande is met allerlei lekkernijen. Hij vertelt het zo beeldend dat hij er zelf ook in gaat geloven.
Bron
audio-cassette van de vertelvoorstelling Hodja in Holland van Marco Holmer
Commentaar
1998 (?)
Naam Overig in Tekst
Nasreddin Hodja
Nasreddin Hodja
Tjitske
Tjitske
Frans
Frans
Naam Locatie in Tekst
Holland
Holland
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22