CJ012208

Der wienen in man en frou, dy wennen op 'e rûmte. In suster fan 'e frou wenne by harren yn. De man forstoar. Doe forkochten de beide susters alles en gongen nei 't doarp ta to wenjen.
Op in nacht wie 't hiel min waer. It wearljochte en tongere oan ien tried wei. Doe hearden se bûten flak foar 't hûs in houn. Dat beest blafte en jankte sa, dat de beide froulju krigen meilijen mei 't beest en lieten him der yn. 't Wie in dikke, greate houn. Sy joegen him hwat to iten, doe gong er moai yn 'e stoel lizzen.
Hy wie dêr fuort thús.
Midden yn 'e nacht woardde der oan 't glês fike. Twa greate mannen kamen der yn. 't Wienen rovers dy't de boel bistelle woenen. Mar de houn pakte de beide mannen en hat se sa bot biten en tramtearre, dat hja hienen genôch en naeiden út.
Hwat wie dat, dy houn?
Dat wie God, dy't de beide susters yn biskerming nom hie. De houn wie fuort, hja ha him noait wer sjoen en de beide mannen ek net.

Twee zusters woonden samen in een huis. Op een nacht stormde het vreselijk. Ze hoorden buiten een hond blaffen en janken en lieten hem binnen. Toen midden in de nacht twee rovers kwamen, heeft de hond ze weggejaagd. De hond die de vrouwen beschermde, was God. Hierna zijn de hond en de mannen nooit meer gezien.

Corpus Jaarsma, verslag 122, verhaal 8

26 oktober 1966

2013-03-01 14:46:21