Hoofdtekst
Der wie in faem, dy wie o sa moedich. Hja tsjinne by in boer en boerinne. Dy wienen us fuort togearre. Doe bleau dy faem allinne thús. Dy moest op it hûs passe. Doe kommen dêr dy nachts rovers. Der siet in gleske yn 'e doar. Ien fan 'e rovers die dat iepen en stuts syn holle der troch. De faem houde mei in swurd de kop der ôf en sette dy kop op 'e tafel.
Doe treau der wer ien syn holle troch dat gleske. Dy kop houde hja der ek ôf. En de kop kom njonken de oare sinen op tafel to stean.
Sa hie se op 't lêst tolve koppen ôfhoud, dy't se allegear op 'e tafel sette. Mar fan 'e trettsjinde houde se allinne mar it plaske ôf. Hwant dy rover luts syn holle tobek. In tiid letter woe de faem wol in feint ha. Op in kear kom der in feint it paedtsje op. De frou sei: "Dy komt om jo."
De faem en de feint sieten dy jouns by elkoar. Hy kaem alris wer by de faem oan hûs en dat woardde forkearing tusken dy twa. Op in kear sei er: "Nou matte jo ek ris by ús oan hûs komme."
Dat wie goed.
De feint helle de faem op yn in iepen wein sûnder fordek. It hynder roan der foar. Hja sieten neist elkoar en it waeide ta. De feint bigoun to sjongen:
Het maantsje scheen wat helder,
mijn paardtsje loopt wat snelder.
Doe waeide ynienen syn hoed ôf troch de hurde wyn. Doe seach de faem dat dy feint net in plasse hie en doe woardde it har dúdlik dat it deselde rover wie, dy't hja mei 't swurd neisjoen hie. Hja woardde der tige kjel fan. Hy stapte út om 'e hoed to krijen en hja jage doe sa hurd as se koe it hynder nei de pleats ta dêr't se wennen. Hynder en wein liet se foar hûs stean. De feint kaem even letter en pakte hynder en wein op. Sûnt hat dy faem noait wer in feint ha wold.
Jierren letter roan se de wei út. Doe kom har ien yn 'e wein achterop en dy frege of se mei ride woe. Nou, dat woe se wol. It wie deselde feint dy't de plasse miste, mar dat wist de faem net. Hy paste op, dat de hoed him net ôfwaeide.
Doe bigong er wer to sjongen:
Het maantsje dat scheen wat helder,
mijn paardtsje loopt wat snelder.
Even letter wie hy toplak. Doe brocht er de faem yn in hûs.
"Hjir is in keamer foar jo," sei er, "dêr kinne jo yn gean. Fan dy deade liken dy't dêr lizze, kinne jo ite. Der wurdt jo wetter brocht." En doe die er de doar fêst.
De faem tocht: "Hoe mat ik dit ha om hjir wei to kommen? Ik mei gjin fleis fan deade liken en fan wetter allinne kin ik net leve."
Doe seach se troch it finster. Der roan in hiele brede gracht om 't hûs hinne.
Doe skoude se 't glês op en sprong yn 't wetter.
Der wie krekt in skipper yn 'e gracht, dy heinde har op.
Doe sei se: "Kinne jo my forlosse? Jo wurde goed bileanne. Jo hoege noait wer jirpels to keapjen, dat doch ik wol foar jo. Ik bin in boeredochter, ik kin 't wol bitelje."
Doe hat de skipper har yn 't seil biwuolle, dat om 'e mêst hinne siet. Hy hie 't krekt dien, doe kommen der mannen oan op hyns.
Dy fregen de skipper of er ek in faem sjoen hie.
"Né", sei de skipper.
"Dan wolle wy it skip ûndersykje en it ôfstekke."
"Dat is bêst," sei de skipper, "mar tink der om, it seil wol 'k net forstutsen ha."
Se ha de faem net foun en de skipper brocht har wer feilich thús.
Doe treau der wer ien syn holle troch dat gleske. Dy kop houde hja der ek ôf. En de kop kom njonken de oare sinen op tafel to stean.
Sa hie se op 't lêst tolve koppen ôfhoud, dy't se allegear op 'e tafel sette. Mar fan 'e trettsjinde houde se allinne mar it plaske ôf. Hwant dy rover luts syn holle tobek. In tiid letter woe de faem wol in feint ha. Op in kear kom der in feint it paedtsje op. De frou sei: "Dy komt om jo."
De faem en de feint sieten dy jouns by elkoar. Hy kaem alris wer by de faem oan hûs en dat woardde forkearing tusken dy twa. Op in kear sei er: "Nou matte jo ek ris by ús oan hûs komme."
Dat wie goed.
De feint helle de faem op yn in iepen wein sûnder fordek. It hynder roan der foar. Hja sieten neist elkoar en it waeide ta. De feint bigoun to sjongen:
Het maantsje scheen wat helder,
mijn paardtsje loopt wat snelder.
Doe waeide ynienen syn hoed ôf troch de hurde wyn. Doe seach de faem dat dy feint net in plasse hie en doe woardde it har dúdlik dat it deselde rover wie, dy't hja mei 't swurd neisjoen hie. Hja woardde der tige kjel fan. Hy stapte út om 'e hoed to krijen en hja jage doe sa hurd as se koe it hynder nei de pleats ta dêr't se wennen. Hynder en wein liet se foar hûs stean. De feint kaem even letter en pakte hynder en wein op. Sûnt hat dy faem noait wer in feint ha wold.
Jierren letter roan se de wei út. Doe kom har ien yn 'e wein achterop en dy frege of se mei ride woe. Nou, dat woe se wol. It wie deselde feint dy't de plasse miste, mar dat wist de faem net. Hy paste op, dat de hoed him net ôfwaeide.
Doe bigong er wer to sjongen:
Het maantsje dat scheen wat helder,
mijn paardtsje loopt wat snelder.
Even letter wie hy toplak. Doe brocht er de faem yn in hûs.
"Hjir is in keamer foar jo," sei er, "dêr kinne jo yn gean. Fan dy deade liken dy't dêr lizze, kinne jo ite. Der wurdt jo wetter brocht." En doe die er de doar fêst.
De faem tocht: "Hoe mat ik dit ha om hjir wei to kommen? Ik mei gjin fleis fan deade liken en fan wetter allinne kin ik net leve."
Doe seach se troch it finster. Der roan in hiele brede gracht om 't hûs hinne.
Doe skoude se 't glês op en sprong yn 't wetter.
Der wie krekt in skipper yn 'e gracht, dy heinde har op.
Doe sei se: "Kinne jo my forlosse? Jo wurde goed bileanne. Jo hoege noait wer jirpels to keapjen, dat doch ik wol foar jo. Ik bin in boeredochter, ik kin 't wol bitelje."
Doe hat de skipper har yn 't seil biwuolle, dat om 'e mêst hinne siet. Hy hie 't krekt dien, doe kommen der mannen oan op hyns.
Dy fregen de skipper of er ek in faem sjoen hie.
"Né", sei de skipper.
"Dan wolle wy it skip ûndersykje en it ôfstekke."
"Dat is bêst," sei de skipper, "mar tink der om, it seil wol 'k net forstutsen ha."
Se ha de faem net foun en de skipper brocht har wer feilich thús.
Onderwerp
AT 0956B - The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers 
AT 0956B - The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers 
ATU 0956B - The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers.
ATU 0956B - The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers.
Beschrijving
Een dienster was alleen toen er dertien rovers kwamen. Allemaal staken ze hun hoofd door het raampje in de voordeur en stuk voor stuk hakte de dienster ze het hoofd af. Alleen bij de dertiende sloeg ze slechts een stukje van de schedel af. Niet veel later kwam er af en toe een jongeman op bezoek en hij en de dienster kregen verkering. Op een keer zaten ze samen op een wagen toen zijn hoed afwaaide. Hij stapte af om zijn hoed te pakken. Ze herkende opeens de rover en reed zo hard mogelijk weg. Jaren later vroeg een man of ze mee wilde rijden. Onderweg herkende ze aan een liedje weer de rover. Hij sloot haar op in zijn huis. Om het huis liep een gracht, en door het raam sprong ze in het water. Een schipper haalde haar eruit. Ze beloofde de man dat zij hem voortaan aardappels zou geven als hij haar verstopte. De rover zag haar niet onder het zeil liggen, en zo kwam ze weer veilig thuis.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 122, verhaal 14
Commentaar
26 oktober 1966
The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21