HAREN0179_0180_28608 - D. te Stekene

Drieske de Nijper te Stekene.Ons Maria, die zat dougelijks te schriën van de pijne in onzen huizen. Mij vouder; nië ‘k hêk ik zaalve om Driesken de Nijper geweest. Die weundne in Kemziek, as ge nost âchteren in Kemziek komt daor in de draoi, dor in de liëgte. En hij was zuust thuis; die ging alle mergenden nor d’iëste misse. En ik ging op den hof en hij was thuis. ’t Mocht brânnen, d’iëste misse most die vent hênne.Hij zei: “Mon,” – die kendne mij goed zulle, die ou âl veel bij ons geweest – “ik zal sebiet kommen, as ‘k uit de mis komme.” ‘k Zegge: “Dries, ge moet algau kommen jong, want ze kan ’t niemiër houn van d’iëwige pijne.”Hij was d’r nogâl rap âchter mij gat, mee ne gruëte kromme stok azuë. Hij kom binnen gestapt en hij zegt: “Waor is die nou?” Ons Maria die zat daor te schriën op ne stuul. Hij zei: “Waor doet da ou ziëre?” Hij zei: “Moukt da nekir bluët.” En da was van hier tot hier. Hij pakten da vast en hij lag d’r âlt mor aon te nijpen en hij zei: “Ge moet vijf vader-onzen en vijf weesgegroeten lezen, twinst dat ik er aon nijpe.” Hij zei: “Mergen is ’t amaol gedaone.” En zij dee da en zij voelden de pijne âl weggaone. En ja, ’s ânderdougs was ’t chèteka amaol gedaone. Echt gebeurd zulle!

Een vrouw huilde iedere dag omdat ze zoveel pijn had. Een familielid van die vrouw ging een man halen, die iedere ochtend met een kromme stok naar de vroegmis ging. Die man kon mensen genezen. De man kwam bij de zieke vrouw, kneep in haar lichaam en zei dat ze iedere dag vijf onzevaders en vijf weesgegroeten moest bidden. Daarna was de vrouw verlost van haar reumatische pijnen.

H. Arens, Gent, 1954

2.2 Tovenaars

oost-vlaams (land van waas)

115

memoraat

Driesken de Nijper    Driesken de Nijper   

Stekene    Stekene