FBECK0178_0178_200 - Grafschennis wordt gestraft

Zo heb ik vroeger gehoord dat er een kindje gestorven was bij mensen die nevens het kerkhof woonden. Gelijk nu was het vroeger ook de gewoonte het graf van een kindje te versieren met papieren bloemen. De ouders zagen dat altijd en die bloemen deden hen altijd denken aan het gestorven kindje. Voor de moeder was dat nog het ergste want ze was ziekelijk en ze had het 'haar' zo aangetrokken. De oude grootvader wou dat verhelpen en hij wou 's nachts die bloemen gaan wegdoen. Op een nacht ging hij naar het grafke en hij nam de bloemen op maar toen kon hij de uitgang van het kerkhof niet meer vinden, hij ging altijd rond en hij kwam iedere keer weer aan het grafke uit. Hij had daar rondgedwaald tot als het bijkans morgen was en hij was vol 'antratie' en toen dacht hij eraan de bloemen terug te zetten en toen vond hij de uitgang direct.

SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.    SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.   

Bij een gezin dat naast het kerkhof woonde, was er een kindje gestorven. Zoals de traditie voorschreef, versierde men het graf van het kindje met papieren bloemen. Elke keer wanneer de ouders de papieren bloemen zagen, waren ze zo ontroerd dat ze bijna stierven van verdriet. De oude grootvader wilde het lijden van de ouders wat verzachten door 's nachts de papieren bloemen van de grafsteen te halen. Toen de grootvader 's nachts de bloemen had weggenomen, kon hij echter de uitgang van het kerkhof niet meer vinden. Hij doolde de hele tijd rond en kwam steeds weer voorbij het graf van het kind. Toen het bijna ochtend was, besloot de grootvader om de bloemen toch weer op het graf te leggen. Daarna vond hij de uitgang van het kerkhof onmiddellijk.

F. Beckers, Leuven, 1947

1.4 Luchtgeesten

zuid-limburgs

fabulaat

Opheers    Opheers