MDREE0430_0430_2851 - Pelgrim verlost haar echtgenoot uit de slavernij

E metske (= meisje) van 't dörep was getrouwd, nog nie lang, en 's avonds was hare man nie thuis(ge)komen. En he bleef weg, en ze wis(t) nie wa van hem was. Opeens kreeg ze ene brief, en doa stond in, dat er gevangen was en verkoch(t) aan ene slavenhandelaar van Turkije. Toen deed ze pelgrimkleer aan en ze koch(t) haar een harep, en zo ging ze van dörep op dörep en van stad op stad... totdat ze aan die slaven komt. Toen begint ze doa e deuntsje te spelen voor die slaven, en de joste (= eerste) wa ze zag, was h're man. Ze hadden hout op hunne nek, en dan zo twee ketele (= kettingen) aan hunnen arem vas(t), en dan ook zwaar ketele aan hunne vüjt (= voeten), en zo moesten ze de ploeg trekken. Toen kwam den overste bij haar, en die zei; 'speelt nog e deuntsje; bo gaat zje noatoe?' - 'Noa 't Heilig Land' antwo(or)dde ze. - 'Wel, speelt nog eens, zeiter, dan moog zje (= mag je) ene kiezen en hem metnemen noa 't Heilig Land, mè ternoa moet zje hem terugbrengen!' En toen nam ze hare man met - mè die kende h'r nie, en zij zei nie wie ze was. - Wei ze terugkwamen moesten ze een ander baan zoeken, en zo gingen ze van dörep op dörep en van stad tot stad... Wei ze hier boven op de kruisbaan kwamen zei ze: 'Vriend, nu gon ich oech (= U) de hand langen en die baan namen.' en ze was voert. En hij, blij dat er verlos(t) was spoeidde hem noa zijn huis. Zij was zjus op tijd voor hem in te laten, ze had haar kleer al uitgetrokken. 'Doa! nu zijt zje toch terug!' zei ze, en toen hiel(d) ze e fees(t), en ze nöude (= nodigde) de geburen. Mè die zegden tegen hem dat ze zo lang weggewees(t) was alleen, dat ze van alles uitgezatte (= uitgestoken) had... en zo waren ze haar aan 't zwart maken. Toen ging ze noa boven, trok haar pelgrimskleer aan en nam haar harep, en aan de deur buiten speelde ze het stukske wa ze gespeeld had voor h're man te verlossen. 'Doa, doa is die pelgrim wa mich verlos(t) he(ef)t!' en he pakte ze met de kop vas(t) en he poende (= kuste) ze, en toen zagter dat het zijn vrouw was. Toen waren die lang tongen allemaal voert.

Een pasgetrouwd meisje was ongerust omdat haar echtgenoot 's avonds niet naar huis was gekomen. De volgende dag kreeg het meisje een brief waarin ze vernam dat haar man was verkocht aan een slavenhandelaar in Turkije. De vrouw kocht een harp en trok in pelgrimskleren naar Turkije. Bij haar aankomst speelde ze een mooi deuntje voor de slaven. De slavenhandelaar had het gehoord en vroeg het meisje waar ze naartoe ging. "Naar het Heilig Land", antwoordde ze. Daarop zei de slavenhandelaar: "Als je nog eens zo'n mooi deuntje wil spelen, dan mag je één van mijn slaven uitkiezen en hem meenemen naar het Heilig Land. Maar breng hem daarna wel terug." Het meisje koos haar eigen man, maar vertelde hem niet wie ze was. Toen het meisje terugkwam met de slaaf, kondigde ze op zeker ogenblik aan dat ze een andere weg nam. De slaaf die dolblij was omdat hij zijn vrijheid had teruggekregen, haastte zich naar huis. Het meisje was net op tijd thuisgeraakt om zich te verkleden en haar man binnen te laten. Ze sprak tot hem: "Zo, ben je nu toch terug!", en ze organiseerde een groot feest om de thuiskomst van haar man te vieren. De buren probeerden het meisje echter zwart te maken en vertelden aan haar man dat zijn vrouw de hele tijd was weggeweest tijdens zijn afwezigheid. Daarop ging het meisje naar boven om haar pelgrimskleren aan te trekken en haar harp te halen. Toen het meisje op de harp begon te spelen, riep de man uit: "Daar! Dat is de pelgrim die mij bevrijd heeft!" Hij nam het meisje vast, kuste haar en stelde vast dat het zijn eigen vrouw was.

M. Dreezen, Leuven, 1967

6. Sagen - Sprookjes

limburgs (tongeren en omstreken)

1094

fabulaat

AT Type 888: "The Faithful Wife". The enslaved husband is rescued bij his wife disguised as a pilgrim.

Widooie    Widooie   

Turkije    Turkije