JVENK0368_0369_10607 - Pastoor noemt een heks

Dao waas ’n vrouw en die waas krank. ’s Aoves zag ze zoe: "Dao kump het bènne". Het zat zich op de kleijerkas neer en dao maakde het meziëk, zag ze. Dow zag ze dat tiènge de pestoer. Dow zag de pestoer zoë: "Laeft ger mèt heur hiel familie in vraej?" "Jao", zag ze, "maar ’n zuster van m’ne mins - Merie Katrien hoet die, ich vergièt het noets - die haet mich ze liève get aangeduon. Dao höb ich mich noets neet good mèt verstange." "Ja", zag er, "dan is ze het ouch." Maa die muoge dich dat eigenlijk neet zègge want dao zien min minse die dich dat zègge. Dat doen ze mèt water allemaol. As ich noch hiej woen en dich woens dao. Dat is de buovekant en dat de ongerkant - dan kan ich dich niks doen. Om este het water opstops dan höb ich er vuer dich. Maa es ich hiej woen en dich woens dao dan stop ich het water biej dich op, dan höbs dich het leid, dan höb ich gei leid tervan.

Een vrouw die ziek in bed lag, zag 's avonds iets binnenkomen dat op de kleerkast ging zitten en muziek maakte. Toen de pastoor aan de vrouw vroeg of ze met haar familie in vrede leefde, antwoordde de vrouw: "Ja, behalve met de zus van mijn broer. Die heeft mij ooit iets ergs aangedaan".

J. Venken, Leuven, 1968

2.1 Heksen

limburgs (maasvallei)

463

fabulaat

Marie Katrien    Marie Katrien   

Lanklaar    Lanklaar