Hoofdtekst
Da waoren menschen die kwaamn beten uutdoen. En ze zei: “die zeune in ze kamer e doe nie anders dan vichten en e is mor allene”. En ze klopte: “wien doei gie”. “Ewe niet” zegt’en. En ot’en no ze vaoder weg was, ze zoekt in ze kamer en oender ze resoor zat er e boek. En eigentliek vocht’en ossan tegen den duvel. En ze kiek zie in die boek en ’t stoeg daorin: “o je wilt e menage doen vichten je moe stekken in kolverlever, en de name noemn. ’t Stoegen ol zukke dieng in om menschen te kuln. En den eersten avend die zeune zoeken en zoeken. “Wiene zoek je de?” zeg ze. “Ewel niet”. “Je moe nie mi zoeken” zeg ze “’k en ’t ik.” En die joeng verschieten. “Wien e’j dermee gedaon” “opgebrand” zeg ze. “Mor ik zien toch zo bliede.” E was bliede dat’en dervan verlost was.
Beschrijving
Een jongen moest iedere nacht met de duivel vechten omdat hij onder zijn matras een toverboek bewaarde. In dat boek stond bijvoorbeeld geschreven hoe men mensen ruzie kon doen krijgen: men moest met een voorwerp in een kalverlever steken en de namen noemen van de personen die ruzie moesten maken. Toen de jongen op een avond naar zijn boek op zoek was, zei een vrouw dat ze het boek had opgebrand. Daardoor was de jongen erg opgelucht.
Bron
S. Van Bael - Lehouck, Leuven, 1969
Commentaar
2.3 Toverboeken
west-vlaams (bachten de kupe)
547
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Veurne 
Veurne 