MSOHI0032_0033_20141

2: Dan, dat is ook een historie van familie. Louise Hazebrouck woonde in de Bellestraat, nevens de herberg ‘Quintens Wandeling’, aan de hoek hé, om naar Westouter te gaan.X: Ik weet de Bellestraat niet zijn.2: Dat is rechts, om te gaan naar de Bellewijk.X: ja, juist, ik weet het.2: En Louise Hazebrouck woonde daar in Quintens Wandeling en op een dag dat de boer daar, de herbergier daar van Q.W. aan z’n haag gewerkt had, de konijnenhokken stonden daar ertegen, maar de konijnenhokken, dat was ook iets dat zij – dat was een oude jonge dochter – zelf maakte en dat moet ergens eraan vastgemaakt geweest zijn, langs achter vastgebonden opdat ze niet zouden omwaaien of zoiets, en al aan die haag werken, hij had die konijnenhokken eruitgetrokken. Ja, het was allemaal van plak en stak gemaakt (op een gebrekkige manier en gebrekkig materiaal). Nu, ’s ochtends, de konijnen waren allemaal weggelopen. En ze ging naar m’n tante, en het was oorlog natuurlijk, en ze zei wat ze tegengekomen had. "En hij gaat dat ook tegenkomen", zei Louise, "hij gaat dat ook tegenkomen." En eh, zij had de naam van een tovenares te zijn, en enkele dagen later ging er een paard dood en dan een heleboel, en nu eens een koe, dan een varken, een heleboel dieren, drie paarden zijn er gestorven. Ten lange laatste, zij durfde niets zeggen, mijn tante, omdat ze bang was dat zij haar kinderen ging betoveren hé, ten lange laatste, het was de boer. "Heb je het gezien", zei ze, "en hij gaat het ook zitten hebben, zoals zijn beesten." En mijn tante kreeg toen medelijden met de boer en ze zei: "Ik ga het toch zeggen aan die boer, dat het is wat het wil, maar ik ga goed zeggen aan die boer dat hij alleszins niet mag gebaren dat hij het van mij te weten kwam." Nu, ze gaat dat gaan zeggen en ze zei dat hij naar de paters moest gaan (St.-Sixtusabdij, Westvleteren) om dat te laten aflezen. En hij is geweest naar de paters, en ze hebben dat afgelezen. De boer is erdoor gekomen en hij heeft nog dertig jaar geleefd en er is nooit nog een dier gekreveerd. Kijk, en zij geloven daarin hoor, mijn tante, ze heeft daar altijd in geloofd.

SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste    SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste   

Tijdens de oorlog woonde in Poperinge een vrouw die van haar konijnen moest leven. Over die vrouw vertelde men dat ze kon toveren. Op een dag werkte haar buurman, een boer en herbergier, aan de haag die haar grond van de zijne scheidde. De boer beschadigde daarbij de konijnenhokken van de vrouw, waardoor alle dieren 's nachts wegliepen. Enkele dagen later stierven bij de boer de paarden, de koeien en de varkens. Na een tijdje werd de boer zelf ook ziek. Telkens wanneer er bij haar buurman iets misliep, ging de vrouw dat vertellen aan een vriendin uit het dorp. Toen de boer dreigde te sterven, vond de vriendin dat ze moest ingrijpen en ze gaf de boer de raad om zich te laten overlezen door de paters van Sint-Sixtus. Daarna is de boer genezen. Hij heeft daarna nog dertig jaar geleefd en bij hem zijn geen dieren meer gestorven.

M. Sohier, Leuven, 1982

2.1 Heksen

west-vlaams (poperinge)

2F

Tante van de informant

fabulaat

Poperinge    Poperinge   

Poperinge    Poperinge