JVENK0346_0347_10575 - Spokerijen

Dat is veur den iesten oorlog gewaes. Dat is onder Kwaadmechelen woe ich geboren bèn, in de bos woe now dat fabrik ligt en dao waas ’n melkerij. Me zuster ging dao och en op ene vieze kier kwaam die biej os. "Nao mot ik u toch iet vertelle. Nao hem ik toch iet aan-der-hand gehad met Slien Vaos." Maa Slien Vaos, dan moet ik ies zeggen hoe ien dat de was. De was ene mins, nao den eersten oorlog haet die nog väöl bie os gewerkt en dat waas ene hiele brave mins. Maa zij waar zoe ’n losse. Vloke… die kos niks zèggen of dao waas altijd zoe’ne nondedju…, zoe was dat iên. En die hadde twie koeien. En die mins ging altijd werke nao Luuk. Dao waas gae werk toen. Toen zijn nog in Beringen die putte gemaak daonao en ueveral. Maa die ginge toen allemaol van oos kante nao Luuk. Frans ging ouch nao Luuk. En ze ha ei keind, klein nog. Maa ze komt in de melkerij en ton zaet ze: "Toke, ich hem te nacht wat aan de hand gehad", en ze begos te bueke. "Waat is da naa" dach me zuster. "Waat höb gièr dan mètgemaak?" zaet ze. En ton begos ze te vertelle. "Heb gièr het ooch hure dondere tenacht?" "Jao." "Ich laog in me bèd en ich dènk zoe - ze had ’n wieg neven het bed staan met e klein kind in, en in ’n anger kièmerke dao laog al de groetste - en ich meinde dat het dondere gong en ich denk ich gaon ins kieke woe die lucht hangt, en ich trèk biej os het vinsterken uopen en ich huur zoe ‘ne sjoene zank", zaet ze, "en de sjrik slaot mich in m’n biene", zag ze, "en ich dee het vensterke toe, Too", zaet ze tege me zuster, "en daomet storme ze bij ons in de kamer. En hoe ik in me bed geraak zèn, ik weet het nie. En de lielikste koppe", zaet ze, "die ik van ze leve gezien hem, tot pèrdskoppe toe", zae ze, "en die kwame over de wieg hange, over me kindd. Too", zae ze, "had ich kunne sterve dan was ich doed gewaes, maar ich kos nie sterve." En die deeg en die deeg, en vuort wiste dat de heel gebure. En die dor ’s nachs nie mie allien blaeve, en Frans laog in Luuk, he. En ene manskaerel wol nao zoe e vroumes nie hènne gaon, he. En iên van de mandemaker da was ien die nie bang was. "Nondedeju", zaet ze, "ik zal ikik dao ene kier henne gaon en laot ze maar ins komme de nacht dat ik hier zèn" zae Lèmke. En nao de pestoer gewees en alles, de minse. Ja, die waas zoe sjow die vrouw, dat waas verschrikkelijk. De pestoer had dao alles goe euverleze. En dao hing zoe ’n afdakske tege de gevel woe ze zoe kroekarre en van alles onger gelajen hadde. En dat waas tege dat kièmerke aan woe die sleep. En ’s nachs had de vrouw van de mannemaoker dao geslaope. "En as ge nao nog iet huurt", had de pestoer gezaed, "ze kunne neet binne en ge moet nie bang zijn." En dao hadde ze die nacht, zjus of went ze op planke stonde te springe. En die vrouw zag dat ook, zoe had dat ih dat schöbke gedaon, of ze met planken opien sloege. En ze wière neet bènne gewaes.

Een vrouw bleef alleen thuis met de kinderen omdat haar man in Luik ging werken. Toen het 's nachts begon te donderen, stond de vrouw op om door het raam naar buiten te kijken. Buiten hoorde de vrouw merkwaardig genoeg mooie muziek. Plots kwamen er allerlei verschijningen met lelijke hoofden binnengevlogen. De vrouw was zo bang dat ze niet meer alleen thuis durfde te blijven. Ze liet de pastoor komen om het huis te overlezen. Een dappere vrouw uit het dorp, bleef in het huisje slapen. Hoewel het huis aan alle kanten was afgesloten, hoorde de vrouw een geluid alsof men op planken stond te dansen.

J. Venken, Leuven, 1968

2.2 Tovenaars

limburgs (maasvallei)

424

Vóór WOI

fabulaat

Frans
Lemke

Elen    Elen   

Luik    Luik