RCALL0045_0045_13122 - Lawaai in huis te Meulebeke

Er leefde nevens oes in Meulebeke een oud wuveke. Het was een hekse, zeien ze. Oe ze doeod was weunde heurne zeune doa. Ip nen nacht, ik en mien zuster zoaten in bedde, gienk oezne kienkee (lantaarn) doeod. We stoaken hem were an en zeien het tegen voader. We hoeorden in ’t ende woa den dien weunde liek een geweldig gerucht, een gevicht misschien, stoelen en toafels sloegen weg en were. ’s Nuchtends vroegen we an hem oet ne dat wok gehoeord ha. Je wiste van niet. ’s Noavends was het were het zelfde. We giengen goan kieken noa doa en dat geruchte liep noa den zoolder. Je liep erachter met nen revolver mo je zag nieten.

In Meulebeke woonde een oud vrouwtje over wie men vertelde dat het een heks was. Toen de heks gestorven was, kwam haar zoon in het huisje wonen. In het huis van de buren hoorden de twee dochtertjes 's avonds altijd lawaai op zolder alsof er met tafels en stoelen werd gegooid. De lantaren in de slaapkamer doofde bovendien vanzelf. De vader van de meisjes liep met zijn revolver naar de zolder, maar hij zag niets.

R. Callens, Leuven, 1968

2.1 Heksen

west-vlaams (tielt en izegem)

71

Kindertijd van de informant

memoraat

Ingelmunster    Ingelmunster   

Meulebeke    Meulebeke