MDESC0062_0063_14937 - Dode vrouw keert weer

En me noekel, ze wuuf wos dood, ezo, lik drie wek’n elêen. En ’s nachts, en oord’iej ezo roend d’n twov’n van d’n nacht; en oor’iej etwot bov’n nem. E voeld’iej, ’t wos djuuste lik dat er dao etwien wos, die blaosde, ezo, e voeld’iej de wiend lik van blaoz’n bov’n hem. En e peisd’iej: “Zoe ze ziej etwot beloofd ên, peisd’n, ezo, binst neur lev’n?” En e begust’iej te lez’n en dat wos edaon. Nu, ’s angerdags, e g’rocht’iej benauwd, je ku gaon peiz’n! E ott’n gienk, ’s naovens, ott’n gienk gaon slaop’n, en ontstak e kèse; en roend d’n twov’n, ommekeeje, die kèse woei dood; en pertank, de deure van de volte wos toe, en de vinsters oeke. Die kèse woei dood, en e voelde were dien wiend blaoz’n, en voelde lik en and over z’n aonzichte vriev’n! Je ku gaon peiz’n dat ’n d’n gruw in adde! En ’s angerdags, e zegt dat teg’n d’n kaplaon Vieksje, e goe pastertje, wi dien kaplaon. “Mao, zeg Vienksje, j’e giej dat edromd,” zegt’n. “Ke noe ken noen, menere kaplaon, zeg me noenkel, ‘k ên ik dat nieje edromd; ‘k ên ’t goed enoeg evoeld!” “Ewel, zeg Vienksje, ’t is goed; ‘k gaon ik e keeje komm’n; en a j’ t’aovend gao gaon slaop’n, je lat die deure op’n; j’onstikt die kèse, en je lat de deure op’n; ‘k gaon ik dao zien.” En ’s naovens, d’n kapelaon wos dao. Mao me noenkel e duste biekan nie gaon slaop’n, dat ’n zo benauwd wos. Nu, mi vele rooi kuste d’n kaplaon nem olgliek doen gaon slaop’n. “Gauw, zegt’n, onstikt die kèse, en je gebaort giej van te slaop’n; ‘k gaon ik ier wacht’n in d’n keuk’n. En ommekeeje, roend d’n twov’n were, noenkel lat zo e schruwel, eneeje: “’t Is dao, riep t’n, Menere kaplaon; ’t is dao!” En d’n kaplaon wos derekt up de volte. En e begust’iej te lez’n; en z’n ên dat dao nooit meeje ad.

SINSAG 0450 - Andere Tote spuken.    SINSAG 0450 - Andere Tote spuken.   

Een weduwnaar wiens vrouw drie weken dood was, voelde omstreeks middernacht wind in zijn gezicht blazen. Toen de man begon te bidden, verdween de wind. De volgende dag hoorde de man een geluid dat hem bang maakte. Die avond plaatste de weduwnaar een kaars naast zijn bed. Om middernacht werd de kaars uitgeblazen, hoewel alle ramen en deuren gesloten waren. Het leek alsof er een hand over het gezicht van de man wreef. De volgende dag ging de man naar de kapelaan, die aanvankelijk niets van het verhaal geloofde, maar uiteindelijk toch beloofde 's avonds te zullen komen. De man moest een kaars naast zijn bed zetten en de deur van zijn slaapkamer open laten. Terwijl de man deed alsof hij sliep, zou de kapelaan de wacht houden. Om middernacht begon de kapelaan te bidden. Sindsdien is er bij de man nooit nog iets vreemds gebeurd.

M. Deschrijver, Gent, 1961

1.4 Luchtgeesten

west-vlaams (poperinge en omstreken)

96

Oom van de informant

fabulaat

Elverdinge    Elverdinge