Hoofdtekst
Der wienen twa boaden, in feint en in faem, dy tsjinnen by deselde boer.
Op in kear wie der bisite by de boer. De gasten sieten foar by de boer en boerinne to iten. Der woarden allegearre hearlikheden op tafel set.
Mar achter sieten de feint en de faem en dy krigen oars net as kâlde, sûre beantsjes.
Doe gong de feint mei syn panne nei foaren ta en sei:
"Frou, kâld en sûr
dêr kin myn mage net oer.
Mar swiet en fet
dat let my net."
Op in kear wie der bisite by de boer. De gasten sieten foar by de boer en boerinne to iten. Der woarden allegearre hearlikheden op tafel set.
Mar achter sieten de feint en de faem en dy krigen oars net as kâlde, sûre beantsjes.
Doe gong de feint mei syn panne nei foaren ta en sei:
"Frou, kâld en sûr
dêr kin myn mage net oer.
Mar swiet en fet
dat let my net."
Beschrijving
Knecht en meid krijgen zure en koude bonen als maaltijd, terwijl de boer en zijn gasten in het voorhuis lekkernijen eten. De knecht gaat er met zijn bord heen en zegt dat zijn maag geen koud en zuur verdraagt, maar dat zoet en vet hem niet deert.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 170, verhaal 2 (Archief Meertens Instituut)
Commentaar
25 maart 1967
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21