Hoofdtekst
Der wie us in dûmny, dy slachte alle jierren in baerch. Dat liet er dwaen troch de koster en dy krige dêr dan ek altyd in stik fan. Doe hied er us op in kear wer in baerch foar de dûmny slachte en doe lei dy baerch yn 't sâlt yn 'e kelder fan 'e pasterije.
Mar dy dûmny wie fan 'e bihâldende kant. It griisde him eins oan dat de koster der in stik fan ha moest. Dat hy bitocht in leugen. Hy sei tsjin 'e koster: "Nou ha se myn baerch stellen." (Hy hie de baerch stikum op in oar plak dellein)
"Ik kin jo nou ek gjin spek jaen," sei er tsjin 'e koster, "nou't myn baerch stellen is."
Doe sei de koster: "Dan matte jo nòch in baerch slachtsje, dan ha jo hwat om wei to jaen."
Mar dat like de dûmny nergens nei.
Doe gong de koster dy nachts hinne en stiel de baerch. Doe wie de dûmny him dus echt kwyt. Mar de dûmny hie de koster yn 'e rekken en syn frou ek. En syn skoanmem foaral. Dy sei: "Net oars, dat hat de koster dien."
Dat koe se wol sizze fansels, mar dat moest ek mar biwezen wurde.
Doe bitocht dûmny syn skoanmem in list. Sy sei: "Wy ha hjir in deakiste op 'e souder stean. Dêr gean ik yn lizzen. Dan matte jimme tsjin 'e koster sizze, dat ik stoarn bin. En dan matte jimme sizze dat der útfanhûzers komme en dan matte jimme de koster freegje of de kiste salang wol by him yn 'e hûs stean kin. Dan wurd ik wol gewaer of se de baerch stellen ha."
De kiste mei it minske der yn woarde nei de kosterswente tabrocht. Doe hearde se dat de bern seinen: "Och mem, hwat smakket dat spek lekker." En sy praetten mar fuort en mar wei oer dûmny syn baerch, dêr't sy elk in stik fan yn 'e panne hienen. Doe sei it minske yn 'e kiste: "Dat spek ha jim stellen!"
Doe woarden se allegear kjel. Mar doe gong de koster nei de kiste ta, hy makke him iepen en joech har mei de hammer in tik op 'e holle en sei: "Dy't dea is, mat dea bliuwe." Doe wie se kroandea. Dat doe wie de dûmny syn baerch kwyt en syn skoanmem der noch by.
Mar dy dûmny wie fan 'e bihâldende kant. It griisde him eins oan dat de koster der in stik fan ha moest. Dat hy bitocht in leugen. Hy sei tsjin 'e koster: "Nou ha se myn baerch stellen." (Hy hie de baerch stikum op in oar plak dellein)
"Ik kin jo nou ek gjin spek jaen," sei er tsjin 'e koster, "nou't myn baerch stellen is."
Doe sei de koster: "Dan matte jo nòch in baerch slachtsje, dan ha jo hwat om wei to jaen."
Mar dat like de dûmny nergens nei.
Doe gong de koster dy nachts hinne en stiel de baerch. Doe wie de dûmny him dus echt kwyt. Mar de dûmny hie de koster yn 'e rekken en syn frou ek. En syn skoanmem foaral. Dy sei: "Net oars, dat hat de koster dien."
Dat koe se wol sizze fansels, mar dat moest ek mar biwezen wurde.
Doe bitocht dûmny syn skoanmem in list. Sy sei: "Wy ha hjir in deakiste op 'e souder stean. Dêr gean ik yn lizzen. Dan matte jimme tsjin 'e koster sizze, dat ik stoarn bin. En dan matte jimme sizze dat der útfanhûzers komme en dan matte jimme de koster freegje of de kiste salang wol by him yn 'e hûs stean kin. Dan wurd ik wol gewaer of se de baerch stellen ha."
De kiste mei it minske der yn woarde nei de kosterswente tabrocht. Doe hearde se dat de bern seinen: "Och mem, hwat smakket dat spek lekker." En sy praetten mar fuort en mar wei oer dûmny syn baerch, dêr't sy elk in stik fan yn 'e panne hienen. Doe sei it minske yn 'e kiste: "Dat spek ha jim stellen!"
Doe woarden se allegear kjel. Mar doe gong de koster nei de kiste ta, hy makke him iepen en joech har mei de hammer in tik op 'e holle en sei: "Dy't dea is, mat dea bliuwe." Doe wie se kroandea. Dat doe wie de dûmny syn baerch kwyt en syn skoanmem der noch by.
Onderwerp
AT 1792 - The Stingy Parson and the Slaughtered Pig 
AT 1792 - The Stingy Parson and the Slaughtered Pig 
ATU 1792 - The Stingy Clergyman and the Slaughtered Pig.
ATU 1792 - The Stingy Clergyman and the Slaughtered Pig.
Beschrijving
Dominee verzint dat de koster zijn varken heeft gestolen, want hij wil niet meer een deel van het geslachte varken aan de koster geven. Als het varken wordt gestolen verdenkt de dominee hem, zijn vrouw en zijn schoonmoeder. De schoonmoeder verzint een list om te bewijzen dat de koster het varken heeft gestolen. Ze gaat in een doodskist liggen die naar de kosterswoning wordt gebracht. Ze hoort de kinderen praten over het lekkere spek, zegt dat het gestolen is en krijgt van de koster een klap met een hamer op haar hoofd.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 170, verhaal 4 (Archief Meertens Instituut)
Motief
K343.2.1 - The stingy parson and the slaughtered pig.
K343.2.1 - The stingy parson and the slaughtered pig.
J2311.12 - Supposed dead man roused with whip.
J2311.12 - Supposed dead man roused with whip.
Commentaar
25 maart 1967
The Stingy Parson and the Slaughtered Pig; AT 1711* A Wood-cutter does not Fear the Dead
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21