Hoofdtekst
It praetsje gong, dat it op it tsjerkhôf net plús wie. Dêr spoeke it, seinen se. De dûmny hie dêr ek al us hwat oer heard en woe it wol better wite.
Op in nacht doe hearde hy dêr hwat. Dêr wienen gelûden, krekt as smieten se bonken by elkoar, en dan hearde hy dêrby sizzen: "Dit bin minen, dat bin dinen."
De man tochte: "kin 't ek wêze, dat de wrâld forgean sil, en dat nou de deaden út 'e graven komme en elk syn bonken by elkoar siket?" Hy woe der hinne, mar hy miende, dat er net rinne koe, hwant hy wie yn de forbylding dat er in glêzen skonk hie. Hy liet him altyd drage. Dat die de koster meastal. Hy makke syn wiif wekker en sei tsjin har: "Rin gau nei de koster ta, hwant dy mat my nei 't tsjerkhôf ta bringe."
Even letter, dêr wie de koster al. Hy nom dûmny op 'e koop en sa sette er mei syn fracht nei 't tsjerkhôf ta.
Nou wienen der yn dyselde nacht twa dieven warber, dy hienen in sekfol nuten stellen. Dy hienen se nei 't tsjerkhôf tabrocht. De iene soe dy nuten yn twa hopen fordele, wylst de oare noch gau in skiep út it lân helje soe. Dy soenen se op 't tsjerkhôf slachtsje.
Dy iene man krige hyltyd in hanfol nuten út 'e sek. Dy smiet er op twa bulten en dan sei er dêrby: "Dat bin minen, dat bin dinen." Dat wie 't dat de dûmny heard hie. Mar dy miende, dat it minskebonken wienen.
Doe't de koster der mei de dûmny op 'e rêch oankaem, tocht de dief op it tsjerkhôf net oars as it wie syn maet, dy't it fette skiep tôge, en hy sei: "Kom, hast him al? Dan sil ik him gau de hals útsnije. Ik ha 't mes skerp."
Doe woarde de dûmny sa binaud, dat hy sprong op 'e groun en naeide hurd út, nei de pasterije ta. Doe wie de dûmny genezen, hy koe sûnt dy nachts wer rinne. Sûnt dat gefal seinen de minsken yn it doarp fan ien dy't net rinne koe: "Dy hat in glêzen skonk!"
Op in nacht doe hearde hy dêr hwat. Dêr wienen gelûden, krekt as smieten se bonken by elkoar, en dan hearde hy dêrby sizzen: "Dit bin minen, dat bin dinen."
De man tochte: "kin 't ek wêze, dat de wrâld forgean sil, en dat nou de deaden út 'e graven komme en elk syn bonken by elkoar siket?" Hy woe der hinne, mar hy miende, dat er net rinne koe, hwant hy wie yn de forbylding dat er in glêzen skonk hie. Hy liet him altyd drage. Dat die de koster meastal. Hy makke syn wiif wekker en sei tsjin har: "Rin gau nei de koster ta, hwant dy mat my nei 't tsjerkhôf ta bringe."
Even letter, dêr wie de koster al. Hy nom dûmny op 'e koop en sa sette er mei syn fracht nei 't tsjerkhôf ta.
Nou wienen der yn dyselde nacht twa dieven warber, dy hienen in sekfol nuten stellen. Dy hienen se nei 't tsjerkhôf tabrocht. De iene soe dy nuten yn twa hopen fordele, wylst de oare noch gau in skiep út it lân helje soe. Dy soenen se op 't tsjerkhôf slachtsje.
Dy iene man krige hyltyd in hanfol nuten út 'e sek. Dy smiet er op twa bulten en dan sei er dêrby: "Dat bin minen, dat bin dinen." Dat wie 't dat de dûmny heard hie. Mar dy miende, dat it minskebonken wienen.
Doe't de koster der mei de dûmny op 'e rêch oankaem, tocht de dief op it tsjerkhôf net oars as it wie syn maet, dy't it fette skiep tôge, en hy sei: "Kom, hast him al? Dan sil ik him gau de hals útsnije. Ik ha 't mes skerp."
Doe woarde de dûmny sa binaud, dat hy sprong op 'e groun en naeide hurd út, nei de pasterije ta. Doe wie de dûmny genezen, hy koe sûnt dy nachts wer rinne. Sûnt dat gefal seinen de minsken yn it doarp fan ien dy't net rinne koe: "Dy hat in glêzen skonk!"
Onderwerp
AT 1791 - The Sexton Carries the Parson 
AT 1791 - The Sexton Carries the Parson 
ATU 1791 - The Sexton Carries the Clergyman.
ATU 1791 - The Sexton Carries the Clergyman.
Beschrijving
Dominee hoort 's nachts het geluid van rammelende botten op het kerkhof. Hij vraagt zich af of de wereld vergaat, de doden uit hun graven komen en hun botten zoeken. Dominee laat door de koster dragen, want hij meent dat hij botten van glas heeft. Op het kerkhof maken de noten die een dief op twee hopen legt, het geluid van botten. Hij wacht op zijn maat die een schaap uit het land haalt. De dief ziet de koster met de dominee op zijn rug aan voor zijn maat, en zegt dat het mes scherp is om de hals af te snijden. De dominee wordt bang, springt op de grond en vlucht. Sindsdien kan hij weer lopen.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 170, verhaal 5 (Archief Meertens Instituut)
Commentaar
25 maart 1967
Eerder verteld als CJ001213.
The Sexton Carries the Parson
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21