MNIJS0134_0135_19217

Ik en me vriendinne goeng(en) nor Ostende no de kaartelegster, no Madame Jeanne. M’aan zo (ge)hoard dat da zukke rappe was. En u me do binnenkwaam, was ’t nateurlik eest an me vriendinne. En die madam zegt: "Zet junder, ‘k gon ik e ki sebiet beginnen." Z’haalt de kaarte uut en ze begint de kaarte uut te leggen. En ze zegt tegen me vriendinne: "J’è gie al twimaal in kennisse gewist, eenmaal tegen ’t gedacht van jen oeders en eenmaal met ’t gedacht van jen oeders, mo die joeng(en) è je laten steken omdatten van je nie mir hiel." Mo die madam zei dat die Vonne (Yvonne) heur moedere in den eersten oorloge heur oltied iphoeden aat met de vieand. En ze zegt ook tegen heur: "Kiek," – en èt ook woa gewist – "kiek, je voader go nie lange leven, je vader," zeg ze, "go vroegtiedig sterven." En twi jaar later was heur vader dood. En ze zeg tegen heur, "kiek, peist e kir etwadde." Die kaartelegster antwordde ip ’t gene da ze peisde. "Kiek," zeg ze tegen heur, "’t gene da je gepeisd èt, ‘k gon ’t ik zeggen, wa da je gepeisd èt, is van gin tel. Die joeng(en) die achter je komt," zeg ze, "is mo sjuste voe te flierten, j’hoedt nie van je," zeg ze tegen heur. En die madam zegt tegen heur, "’t gene da je gie gepeisd èt, is die joeng(en) die geweunlik de zundag achter joen komt voe mè je te daansen; da je peist datten got achter je kommen voe kennisse te maken." En ’t was gin woa, ’t was inderdaad de waarheid, achter twi zundagen, j’è nie mi gekeken nor heur. En ze zegt tegen heur, zeg ze: "Je voorname begunt met ’n Y en je familiename met e J." En ’t was woa.Nu, ’t was an mien. Ze zeg tegen mien, "kiek," zeg ze, "juffrouwtje, ja juffrouwtje" zeg ze, "gie", zeg ze, "je voadere èt e zware ziekte", zeg ze, "in z’n hoofd, mo je got do van verlost geraken, van die ziekte, mo ’t go nog langdeurig zien. Mo," ze zeg, "’k zien ik in de kaarte e zwarte vrouwe die junder oltend (altijd) mo vervolgt," zeg ze, "e zwarte vrouwe", zeg ze, "die junder vervolgt. En gie", zeg ze, "go gelukkig zien in jen huwelik, je go nog trouwen," zeg ze, "met e bloende joeng(en)." ’t Is woa, ’t is gebeurd. "En je go nooit meer èn," zei ze, "dan twi kienders." ’t Is ook woa. En ze zeg tegen mien, "peist e kir etwadde." Ja, ’t was heel eenvoudig da’k moesten peinzen, ‘k aan ip niet anders te peizen, en ‘k peis ekik: u (als) ‘k gon later in m’n huwelik gelukkig zien. Ewel, ’t è woa gewist. En ’t gene van die kienders, was ook woa. ‘k En der nooit mo twi hèt.

Twee vriendinnen gingen naar een kaartlegster in Oostende. De kaarlegster sprak tot één van de meisjes: "Jouw voornaam begint met een 'Y' en je familienaam met een 'J'. Jij hebt al twee relaties achter de rug. Met één van die relaties gingen je ouders niet akkoord. De andere keer had je wel hun zegen, maar toen heeft de jongen je in de steek gelaten omdat hij niet meer van je hield. Je moeder heeft tijdens de oorlog samengewerkt met de vijand. Je vader zal niet lang meer leven. Op dit ogenblik denk je aan een jongen die op zondag altijd met je wil dansen. Maak je geen illusies, want die jongen wil enkel wat flirten".
Twee weken later zag die jongen het meisje inderdaad niet meer staan. Twee jaar later is de vader van het meisje gestorven.
Daarna was het de beurt aan het andere meisje, tot wie de kaartlegster sprak: "Jouw vader lijdt aan een ernstige ziekte in zijn hoofd. Hij zal genezen van die ziekte. Maar ik zie een zwarte vrouw die jullie achtervolgt. Jij zal trouwen met een blonde jongen en je zal gelukkig zijn in je huwelijk. Je zal nooit meer dan twee kinderen krijgen". Alles wat de kaartlegster had voorspeld, kwam uit.

M.-R. Nijsters, Leuven, 1969

2.2 Tovenaars

west-vlaams (nw van houtland)

60.3

memoraat

Gistel    Gistel   

Oostende    Oostende