Hoofdtekst
Fan in bear en in fokse.
In bear en in fokse wennen togearre yn ien en deselde hoale. Elke dei sei de bear tsjin 'e fokse:
"Roodvos, haal me wat eten, anders vreet ik jou op."
Op in kear kom de fokse op in boerehiem.
De boerinne wie oan 't pankoekbakken.
De fokse seach hoe't hja de panne mei pankoeken yn 'e kelder sette. Doe bitocht dy fokse in snoade set.
Hy roan nei de hoale ta en sei tsjin 'e bear:
"Kom even mei, ik ha hwat lekkers foun. Der stiet in panfol pankoeken by in boer yn 'e kelder. Dy frette wy op."
Hja setten der togearre op ôf. It keldersfinster stie iepen. "Gean dû earst mar yn 'e kelder", sei de fokse.
De bear kom der mei lijen troch. Hy bigong fuort mei de pankoeken to fretten.
Doe sprong de fokse yn 'e kelder. Hy pakte ek in pankoek. Mar sa faek as er in pankoek opfretten hie, sprong er wer nei bûten ta.
De bear sei tsjin him: "Hwerom springstû hyltyd nei bûten?" "Ik wol de wacht in bytsje hâlde", antwurde de fokse. "Se matte ús hjir net oer 't mad komme."
Mar hy die it hjirom, hy woe wite hoefolle it lije koe mei dat pankoekiten. Hy woe net safolle ite, dat er net mear troch 't iepen finsterke koe.
Doe't dat noch krèkt koe, gong er bûtendoar foar 't finsterke stean en bigong mâl to gûlen. Hwant hy woe ha dat der minsken komme soenen.
En dêr wie 't al sa. De fokse pike hurd út. Mar de bear, dy wie sa grou, dat dy koe net út 'e kelder wei komme. Hy koe net mear troch 't finster hinne.
Doe hat de boer him yn 'e kelder deaslein.
Tonei wenne de fokse allinne yn 'e hoale.
In bear en in fokse wennen togearre yn ien en deselde hoale. Elke dei sei de bear tsjin 'e fokse:
"Roodvos, haal me wat eten, anders vreet ik jou op."
Op in kear kom de fokse op in boerehiem.
De boerinne wie oan 't pankoekbakken.
De fokse seach hoe't hja de panne mei pankoeken yn 'e kelder sette. Doe bitocht dy fokse in snoade set.
Hy roan nei de hoale ta en sei tsjin 'e bear:
"Kom even mei, ik ha hwat lekkers foun. Der stiet in panfol pankoeken by in boer yn 'e kelder. Dy frette wy op."
Hja setten der togearre op ôf. It keldersfinster stie iepen. "Gean dû earst mar yn 'e kelder", sei de fokse.
De bear kom der mei lijen troch. Hy bigong fuort mei de pankoeken to fretten.
Doe sprong de fokse yn 'e kelder. Hy pakte ek in pankoek. Mar sa faek as er in pankoek opfretten hie, sprong er wer nei bûten ta.
De bear sei tsjin him: "Hwerom springstû hyltyd nei bûten?" "Ik wol de wacht in bytsje hâlde", antwurde de fokse. "Se matte ús hjir net oer 't mad komme."
Mar hy die it hjirom, hy woe wite hoefolle it lije koe mei dat pankoekiten. Hy woe net safolle ite, dat er net mear troch 't iepen finsterke koe.
Doe't dat noch krèkt koe, gong er bûtendoar foar 't finsterke stean en bigong mâl to gûlen. Hwant hy woe ha dat der minsken komme soenen.
En dêr wie 't al sa. De fokse pike hurd út. Mar de bear, dy wie sa grou, dat dy koe net út 'e kelder wei komme. Hy koe net mear troch 't finster hinne.
Doe hat de boer him yn 'e kelder deaslein.
Tonei wenne de fokse allinne yn 'e hoale.
Beschrijving
Een beer en een vos leven samen in een hol, dit tot onvrede van de vos. De beer gebiedt de vos iedere ochtend eten voor hem te halen met de waarschuwing hem anders 'op te vreten'. Als de vos in een kelder van een boerenplaats een pan pannenkoeken ontdekt, bedenkt hij een snode list. Hij lokt de beer mee naar de kelder en samen springen zij door het kelderraam en doen zich tegoed aan de buitgemaakte pannenkoeken. De vos is erop uit de beer zoveel pannenkoeken te laten eten, dat hij niet meer soepel door het kelderraam naar buiten kan springen. De vos maakt expres een hoop lawaai om de bewoners van de boerenplaats op hun aanwezigheid te attenderen. Als de boer nadert, springt de vos snel uit het kelderraam. De logge, volgevreten beer past helemaal niet meer door het raam en wordt door de boer doodgeslagen. Zo werd de vos de enige holbewoner.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 175, verhaal 10 (archief MI)
Commentaar
4 april 1967
Naam Overig in Tekst
Roodvos 
Roodvos 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21