Hoofdtekst
Doe't de fûgels allegear in namme en fear krigen hienen, hienen se allegear noch in bigear. De iene woe dìt noch ha en de oare dàt. Hwant sy woenen der graech allegearre tige moai útsjen.
Allinne de nachtegael oppenearre him net. Dy hâldde him stil. Dy wie wol tofreden mei syn ienfâldich pakje.
Mar omt er sa tofreden wie krige er 't allermoaiste geskink, dat der wie. Hy krige sa'n prachtige stim dat elkenien stean bleau om nei him to harkjen, hwannear't er song.
Allinne de nachtegael oppenearre him net. Dy hâldde him stil. Dy wie wol tofreden mei syn ienfâldich pakje.
Mar omt er sa tofreden wie krige er 't allermoaiste geskink, dat der wie. Hy krige sa'n prachtige stim dat elkenien stean bleau om nei him to harkjen, hwannear't er song.
Beschrijving
Als de vogels een naam en veren krijgen, hebben ze allemaal eisen en wensen. De één wil dit hebben en de ander dat, want ze willen er allemaal mooi uitzien. Alleen de nachtegaal maakt zijn wensen niet kenbaar. Hij is tevreden met zijn eenvoudige pakje. Juist omdat hij al tevreden is krijgt hij het mooiste geschenk dat er is; hij krijgt zo'n prachtige stem dat iedereen staan blijft om naar hem te luisteren wanneer hij zingt.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 178, verhaal 10 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
25 april 1967
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21