Hoofdtekst
Toen, achter Staose, Fiej a de meeste naome van tet tover’n. En ze wund’n ier in en erberge, twee zusters. Roze wos etrouwd en Fiej bleef joenk. Nu, fiej viel ziek. En ze wilde nie dood gaon. En ’t kaplaontje kwam, Zaoger van Pop’rieng. Maor iej e kuste ’t nie. En z’ên moet’n d’n paster aol’n. En d’n paster, en ad iej en oendje mei. En eliete ’t an de deure, e boeng ’t daor ezo an en ekk’n. En att’n beneên kwam, e bleef wel en eure weg - att’n neur dood edaon ed of nie, ‘k wet’n nie, wi -, a t’n beneên kwam, z’n oendje wos weg; en z’ên ’t nooit meeje wer’evoeng’n.
Beschrijving
In een herberg lag een ongetrouwde vrouw op sterven. Omdat die vrouw toverkracht bezat, kon ze niet sterven. De kapelaan had niet genoeg macht om de vrouw te helpen. Daarom liet men de pastoor komen. De geestelijke had een hondje bij, dat hij vastbond aan een hek en ging vervolgens naar boven om de vrouw te helpen. Toen de pastoor na een uur weer beneden kwam en de heks dood was, bleek zijn hondje verdwenen te zijn. Hij heeft het nooit meer weergezien.
Bron
M. Deschrijver, Gent, 1961
Commentaar
2.1 Heksen
west-vlaams (poperinge en omstreken)
192
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Westouter 
Westouter 