Hoofdtekst
Der wie in boer, dy hie in ûnderdûker. 't Wie yn 'e tiid fan 'e oarloch. De boer en 'e frou soenen dy jouns op bisite. De ûnderdûker soe op 'e baerch passe, dy't bigje woe.
Mar it wie in lulke baerch. Krekt doe't de boer en boerinne wer thús kommen, iet de baerch in bigge op, dy't er krekt brocht hie.
"Ho, ho," rôp de boer, "dit giet forkeard!"
Mar de ûnderdûker rôp triomfantelik: "Dat hindert neat! Dat hindert neat! Hy is der samar wer! Dat hat er al sawn kear dien!"
Mar it wie in lulke baerch. Krekt doe't de boer en boerinne wer thús kommen, iet de baerch in bigge op, dy't er krekt brocht hie.
"Ho, ho," rôp de boer, "dit giet forkeard!"
Mar de ûnderdûker rôp triomfantelik: "Dat hindert neat! Dat hindert neat! Hy is der samar wer! Dat hat er al sawn kear dien!"
Beschrijving
In oorlogstijd laat een boerenechtpaar een onderduiker op een varken passen dat op het punt staat te biggen. Als de boer thuiskomt, ziet hij juist hoe het lelijke dier een eigen jong opeet. De onderduiker verzekert de boer dat dit geen probleem is. Het varken heeft hetzelfde jong al zeven keer opgegeten, en iedere keer komt het vanzelf weer terug, aldus de onderduiker.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 190, verhaal 3 (archief MI)
Commentaar
27 mei 1967
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21