Hoofdtekst
Ewel, e paor daog’n laoter, ‘k goenk gaon wandel’n mi ’t kiend, ‘k goenk nao ’t kerkhof, ‘k zegge teg’n moeder: “’k Gaon nao ’t kerkhof.” “Ewel, ja, zeg ze, pak ’t kiend up j’n armes, en gao nao ’t kerkhof.” ‘k Wandelde dao roend ’t kerkof. En o ‘k voortgao, ‘k komme rechte over de kapelle, ‘k volle dao o zo lank of da’k was, mi ’t kiend in mien armes. Nu, were rechte staon, naor uus gaon, ezeid an moeder; zere de paoters verwittigd: z’ên mien helegans moet’n overlez’n; en ’t kiend, ’s angerdags wos ’t estorven! Jaok, ‘k add’n ’t ik oek zitt’n! Z’adde mien oek vaste, jaos. En paoter Constant e mien toene moet’n komm’n overlez’n. Nink, ‘k waore heel d’n dag nie goed, aardig, ‘k stoeg’n nie meeje biekan up mien ben’n. Jaon, en mien toen e medalje egev’n voer up mien bost; en ‘k draog’n ze nu nog ossan, jaok.
Onderwerp
SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste   
Beschrijving
Op een dag ging een jongen met zijn kleine zusje op de arm wandelen op het kerkhof. Toen de jongen thuiskwam, moest zijn moeder een pater laten komen. De jongen was namelijk zo ziek dat hij haast niet meer op zijn benen kon staan. De pater heeft hem overlezen. Het kleine zusje is de volgende dag gestorven omdat het behekst was.
Bron
M. Deschrijver, Gent, 1961
Commentaar
2.1 Heksen
west-vlaams (poperinge en omstreken)
152
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Poperinge   
