CDEWA0164_0165_16013 - Vermeende terugkerende dode komt laarzen terughalen

Vroeger giengen de vissers o ’t storm was strandjutters of zeedrifters spelen. Da’s nu ’n vertellienge van den dommen en den slimmen zeedrifter. Da’s echt gebeurd. ’t Was ’n liek angespoeld met leren lèèrzen (laarzen) an. Den eersten die da liek voend, dee ze of (deed ze af) en pakte ze mee. ’t Had dat ’n anderen gezien die indelijk gèèrne (heel graag) die lèèrzen had get. Je was toch zo spietig. Je zei: "’k moeten die lèèrzen èn, hoe dan ook”. Os ’t avond was gieng ’t ie ip de deure van dien eersten gon doeveren (kloppen) en riep ip ’n zware, trage toon: "Jan, ‘k moen m’n lèèrzen weer èn, Jan, ‘k moen…” Die vrouw wierd benauwd. "Dien doân (dode) is do were gekeerd achter z’n lèèrzen”, zei ze an heur vint, "gif ze were, ’t spokt hier”. En je smeet ze deur ’t standveistertje. En azo ha dien twidden toch z’n leerzen. Da’s echt gebeurd in Blankenberge; mien voader èt da verteld.

Op het strand van Blankenberge was een lijk met lederen laarzen aangespoeld. De man die het lijk had gevonden, trok de laarzen uit en nam ze mee. Een tweede man die dat had gezien, wilde de laarzen per se voor zichzelf hebben. 's Avonds ging de tweede man op de deur van de eerste kloppen en riep met zware stem: "X, ik moet mijn laaren terug hebben, Jan,…" X' vrouw werd bang en sprak tot haar man: "Die dode is teruggekeerd naar zijn laarzen. Geef ze terug, want het spookt hier". Daarop gooide Jan de laarzen door het raam, zodat de tweede vooralsnog de lederen laarzen voor zich had.

C. Dewaele, Leuven, 1967

1.4 Luchtgeesten

west-vlaams (oostkust)

216

fabulaat

Blankenberge    Blankenberge   

Blankenberge    Blankenberge