SVANB0087_0088_12379

Wo dan’k ginter weun an de westhinder, ‘k moste deur ’t bosje gaon, en ’t was regenachtig were. ‘k ging no de baos womee dan’k gieng vaoren. Me gaon nie gaon, zeit’en, ’t regent, me gon morgenuchtend. En on’k an da bussche werekwam ‘k kwamn e koaf tegen, en ‘k zei “hu”, mo da koaf miek gin plekke, en onke (wanneer ik) doa passeerden ’t was daor e groten hoend.En ik te lope nor huus. ‘k zein vaoder: “Doe zere (vlug) de deure open of ‘k lopen ezo bin.” ’k ging de volgende dag were. Mien stappen stoen do, mo nie van da koaf of van en hoend. En ‘k en nooit mi deur da bos durven passeeren.Nog voe gin duust frang en ‘k wisten nie wa dat duust frang was. En ja, ‘k zagen ’t voe e kalf, en otten langs me passeerde was’t en hoend, e groten wi, en ze stert krulde wi. ‘k vroegen an de menschen on ze e koaf ezien hadden, mo nin’s.

SINSAG 0333 - Spuktier erschreckt Wanderer (und begleitet ihn).    SINSAG 0333 - Spuktier erschreckt Wanderer (und begleitet ihn).   

Een visser ging naar zijn baas met wie hij moest meevaren. Omdat het regenachtig weer was, besloot de baas om pas de volgende ochtend te vertrekken. De man ging terug naar huis door het bos en kwam daar een kalf met een krullende staart tegen, dat hem de weg versperde. Toen de man dichterbij kwam, zag hij dat het kalf in een grote hond was veranderd. Doodsbang liep de man naar huis. De volgende ochtend vertrok de man voor de tweede keer naar zijn baas. In het bos zag hij alleen zijn eigen eigen voetstappen van de vorige dag. Sindsdien heeft de man het nooit meer aangedurfd om nog door dat bos te gaan.

S. Van Bael - Lehouck, Leuven, 1969

1.4 Luchtgeesten

west-vlaams (bachten de kupe)

141

memoraat

Oostduinkerke    Oostduinkerke