Hoofdtekst
Der wie us in jonge, dy hoede in baerch mei biggen. Doe kom der in hear oan.
"Hwat binne dat moaije biggen", sei er. "Fan hwa binne dy?"
"Dat binne de mot sinen", sei de jonge.
"Hwa syn baerch is dat dan?"
"Dat is de boer sinen", sei de jonge.
"Hwer wennet dy boer?"
"Njonken syn buorman", sei de jonge.
Mynhear tochte: "Hwat is dat in brutale aep. Dy mat mar us by my komme, dan sil ik him us goed ûnder hannen nimme."
"Wolst us by my komme?" frege er.
"Dat kin wol," sei de jonge, "hwannear?"
"Dat stekt neat net nou", sei de hear.
Op in dei gong de jonge der hinne. Underweis foun er in grouwe hazze yn in strik. De jonge tocht: "Dy mat mynhear mar ha."
It hûs fan 'e hear stie in ein fan 'e wei ôf. De jonge skelle oan.
Mynhear gong de gong troch.
"Is der ien foar?" sei er.
"Ja," sei de jonge, "de doar. Oars hie 'k der al lang yn west."
"Wacht", tinkt mynhear. "Dat is dy brutale jonge."
Hy seit tsjin Jan, de feint: "Jan, lit de wynhounen even los."
Doe't de hounen op 'e jonge tasetten kommen, tocht dy: "Wacht, ik lit de hazze los." Doe setten de hounen achter de hazze oan.
De jonge stapte 't hûs yn.
Mynhear frege him: "Waar zijn de honden?"
"Dy sitte achter de hazze oan."
"Kom mei yn 'e keamer", sei mynhear. "Hast al iten hawn?"
"Né", sei de jonge.
"Dan mast hjir mar bliuwe to iten."
Doe krigen se fisk. De jonge krige in lytsen, mynhear in dikken-ien.
De jonge tochte: "Ik soe wol graech dy dikke ha wolle." En doe krige er syn lytse fisk en hâldde dy foar 't ear.
De hear frege: "Hwat dochst' dêr, jonge?"
"Ik haw in broer," sei de jonge, "dy fart op sé. As ik fisk krij, dan hâld ik de fisk by 't ear. Dan kin ik altyd to witen komme, hoe't it waer wurde sil. As wy stoarm krije of net, ensa."
"Hwat seit dyn broer?"
"Dizze fisk is to lyts, dêr kin 'k neat mei hearre."
"Soe myn fisk dan greaternôch wêze?"
"Ja", sei de jonge.
"Bisykje dy dan."
Doe hâldde er de hear syn fisk foar 't ear.
"Hwat seit dy broer fan dy?" frege mynhear.
"Dizze fisk kin 'k ek net forstean", sei de jonge en hy die der in byt út.
Mynhear woarde lulk en rôp Jan.
"Jan," sei er, "bring dy jonge yn 'e kelder en jow him in goed wân bruijen."
Yn 'e kelder stie in fet mei wyn, mei in kraen der yn. De jonge luts gau de stoppe der út en doe bigong de wyn to rinnen. Jan moest it gat mei de hannen ticht hâlde.
Jan rôp: "Mynhear! Mynhear!"
"Ja, toe mar, hear!" rôp mynhear werom. Hwant hy tocht net oars of it wie de jonge, dy't omseame woarde.
De jonge gong fluch nei de keuken ta.
Dêr stie in board mei in skinke en in rollade. Hy tocht: "Dêr mat ik mar hwat fan mei ha."
Mynhear tocht: "Ik mat mar us sjen, hoe't it nou liket mei de jonge." Hwant de feint rôp noch altyd: "Mynhear! Mynhear!"
Mynhear rôp: "Sa is 't genôch, net?"
De jonge antwurde: "Ja mynhear, wol foar fjirtsjin dagen."
En hy makke hastich dat er fuort kom.
"Hwat binne dat moaije biggen", sei er. "Fan hwa binne dy?"
"Dat binne de mot sinen", sei de jonge.
"Hwa syn baerch is dat dan?"
"Dat is de boer sinen", sei de jonge.
"Hwer wennet dy boer?"
"Njonken syn buorman", sei de jonge.
Mynhear tochte: "Hwat is dat in brutale aep. Dy mat mar us by my komme, dan sil ik him us goed ûnder hannen nimme."
"Wolst us by my komme?" frege er.
"Dat kin wol," sei de jonge, "hwannear?"
"Dat stekt neat net nou", sei de hear.
Op in dei gong de jonge der hinne. Underweis foun er in grouwe hazze yn in strik. De jonge tocht: "Dy mat mynhear mar ha."
It hûs fan 'e hear stie in ein fan 'e wei ôf. De jonge skelle oan.
Mynhear gong de gong troch.
"Is der ien foar?" sei er.
"Ja," sei de jonge, "de doar. Oars hie 'k der al lang yn west."
"Wacht", tinkt mynhear. "Dat is dy brutale jonge."
Hy seit tsjin Jan, de feint: "Jan, lit de wynhounen even los."
Doe't de hounen op 'e jonge tasetten kommen, tocht dy: "Wacht, ik lit de hazze los." Doe setten de hounen achter de hazze oan.
De jonge stapte 't hûs yn.
Mynhear frege him: "Waar zijn de honden?"
"Dy sitte achter de hazze oan."
"Kom mei yn 'e keamer", sei mynhear. "Hast al iten hawn?"
"Né", sei de jonge.
"Dan mast hjir mar bliuwe to iten."
Doe krigen se fisk. De jonge krige in lytsen, mynhear in dikken-ien.
De jonge tochte: "Ik soe wol graech dy dikke ha wolle." En doe krige er syn lytse fisk en hâldde dy foar 't ear.
De hear frege: "Hwat dochst' dêr, jonge?"
"Ik haw in broer," sei de jonge, "dy fart op sé. As ik fisk krij, dan hâld ik de fisk by 't ear. Dan kin ik altyd to witen komme, hoe't it waer wurde sil. As wy stoarm krije of net, ensa."
"Hwat seit dyn broer?"
"Dizze fisk is to lyts, dêr kin 'k neat mei hearre."
"Soe myn fisk dan greaternôch wêze?"
"Ja", sei de jonge.
"Bisykje dy dan."
Doe hâldde er de hear syn fisk foar 't ear.
"Hwat seit dy broer fan dy?" frege mynhear.
"Dizze fisk kin 'k ek net forstean", sei de jonge en hy die der in byt út.
Mynhear woarde lulk en rôp Jan.
"Jan," sei er, "bring dy jonge yn 'e kelder en jow him in goed wân bruijen."
Yn 'e kelder stie in fet mei wyn, mei in kraen der yn. De jonge luts gau de stoppe der út en doe bigong de wyn to rinnen. Jan moest it gat mei de hannen ticht hâlde.
Jan rôp: "Mynhear! Mynhear!"
"Ja, toe mar, hear!" rôp mynhear werom. Hwant hy tocht net oars of it wie de jonge, dy't omseame woarde.
De jonge gong fluch nei de keuken ta.
Dêr stie in board mei in skinke en in rollade. Hy tocht: "Dêr mat ik mar hwat fan mei ha."
Mynhear tocht: "Ik mat mar us sjen, hoe't it nou liket mei de jonge." Hwant de feint rôp noch altyd: "Mynhear! Mynhear!"
Mynhear rôp: "Sa is 't genôch, net?"
De jonge antwurde: "Ja mynhear, wol foar fjirtsjin dagen."
En hy makke hastich dat er fuort kom.
Onderwerp
AT 1567C - Asking the Large Fish   
ATU 1567C - Asking the Large Fish.   
Beschrijving
Een brutale biggenhoeder ergert een voornaam heer met bijdehand taalgebruik. Als de heer de brutale aap thuis uitnodigt om hem een lesje te leren, is de jongen hem steeds te slim af. De heer stuurt honden op hem af, maar de jongen schudt de dieren van zich af door ze een onderweg gevangen haas toe te werpen. Als de jongen aan tafel een kleine vis voorgeschoteld krijgt, weet hij via een slimme list de dikke vis van zijn gastheer te bemachtigen. De jongen houdt de kleine vis bij zijn oor en legt uit dat hij altijd van de vissen te weten kan komen wat voor weer het zal worden, omdat hij een broer op zee heeft. Omdat zijn eigen vis te klein is om de weersverwachting van te vernemen, luistert hij wat de grote dikke vis van zijn gastheer te melden heeft. Ook de grote vis geeft niet het gewenste antwoord en de jongen zet er met smaak zijn tanden in. De heer wordt woedend en wil de jongen opsluiten in de kelder. In de kelder trekt de deugniet snel de stop uit een vat met wijn. Terwijl de knecht van de heer probeert de wijnstroom met zijn handen te stoppen, doet de brutale biggenhoeder zich in de keuken tegoed aan een stuk vlees.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 199, verhaal 1 (archief MI)
Commentaar
10 juni 1967
Asking the Large Fish
Naam Overig in Tekst
Jan   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
