Hoofdtekst
Beppe Klaske hie in kammeraetske, dy lei op bêd. Se wie altyd siik en gejaechd en noait rêstich.
Doe hellen se de duvelbander nei har ta. Dy hat it fearrene kessen fan bêd helje litten. Dat waerd leech skuord en doe siet dêr in séfûgel (sémieuw) yn. Dy wie op 'e kop nei klear. As de kop der ek oan west hie, hie hja dea west.
De séfugel waerd opbarnd. En doe is de pasjint wer better woarn.
Doe hellen se de duvelbander nei har ta. Dy hat it fearrene kessen fan bêd helje litten. Dat waerd leech skuord en doe siet dêr in séfûgel (sémieuw) yn. Dy wie op 'e kop nei klear. As de kop der ek oan west hie, hie hja dea west.
De séfugel waerd opbarnd. En doe is de pasjint wer better woarn.
Beschrijving
In het kussen van een ziek meisje wordt een zeemeeuw gevonden. De kop was nog niet klaar, anders was ze dood geweest. De zeevogel is verbrand, en toen is het meisje weer beter geworden.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 205, verhaal17
Commentaar
30 juni 1967
Naam Overig in Tekst
Beppe Klaske 
Beppe Klaske 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21