Hoofdtekst
Da was an Brouwersaven en ’t wier storm en me mosten - alli me woaren nie tewege nor üs, me woaren tewege no Weskappel, achter den oek, ’t was doar ook plekke en da was dichter. M’aan üs zil loaten zakken mi ’t vochsje, touwevochsje damme zeggen, en me krègen e zèè: de stierman was overboord en ’t voartüg vul woatre en ’t roer kwiet. Zo je was ie overboord ee, zo m’ên wieder ton gewroeteld en gemoost van ’s nuchtes te negen toe ’s aves te zeven omme aanzettigden, rechte voo woa dat de stierman overboord geslegen was. M’aan doa e planke overboord gesmeten, e noodroer alli en me leien rechte voa den stierman zen üs an, op ’t strange. Mo dien joengen zen voader die verdroenken was stoend op ’t strange en me zeggen: “Oe go me da nu doen?” E me liepen alle viere geliek üt de schüte en me liepen van em weg. Verstoait voe nie te moeten zeggen ... E woster nie bie zo e most ’t nie vragen. Mo omme wieder in zèè kwamen an die plekke ke kosten ik an gin kant allèène op dek blüven. Da was etwien die doa riep.
Onderwerp
SINSAG 0450 - Andere Tote spuken. 
SINSAG 0450 - Andere Tote spuken. 
Beschrijving
Tijdens een zware storm was de stuurman van een schip overboord gevallen en verdronken. Toen het schip aanmeerde, stond de zoon van de overleden man op het strand te wachten. Niemand van de bemanningsleden had echter de moed de jongen te vertellen wat er was gebeurd. Telkens wanneer men met het schip opnieuw op de plaats kwam waar de stuurman was verdronken, durfde niemand alleen aan dek te blijven. Men hoorde namelijk een stem roepen.
Bron
A. Cornelis, Gent, 1958
Commentaar
1.4 Luchtgeesten
west-vlaams (kust)
173
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Heist-aan-Zee
Heist-aan-Zee