Hoofdtekst
De geheimzinnige grafkelder
Op 't ven achter 't kestil ha'k ok 'n botje ligge, bij 't koepeltje, dat ston vruuger op 't irste eiland rechs. Da he'k mun vaoder dikkuls heure vertelle. 't Leibos heet da.
's zomers zat veraard op 't eiland. Toen istur 'n boerderij afgebrand. da was in negentienelluf, toen was da hillemaol beplant. Toen zee de pootmister, zit ie: Kees, doe 't eiland de bome mar nir, daor kunne we schorsbome van maoke veur de boerderij. Daor heet 'n huiske gestaon. De grafzerruk ston op 't andere eiland. Wat daormee de bedoeling was witte ze nie. In virtien-achtien hebbe de soldaote en de vluchteling d'r hout in gegooid, toen is 't 'n bietje padje geworre. D'r was daor 'n tobbe, 'n grafkelder zo dattur 'n kist in kon. D'r konde wel drie of vier kiste in. Da hebbe ze dichtgemaokt. Daor stonde die bilde, allemaol naokte bilde, die stonde heel mooi. Die hebbe ze kapot geslaoge, de stukke ligge d'r nog bij 't kestil. Ja, wie heetet nou eigeluk gedaon? De soldaote of de vluchtelinge. Op zeker kir ligge ze onde in 't ven te kijke. M'n vaoder zee nog: nou is 't toch wel mooi, zie-tie. Da zaagde van deze kant van 't ven. Daor worde toen veul over gesproke, dattut naokte bilde waore, geweldig zwaore dinge. die zèn d'r laoter utgehaold. Toontje van Boxtel heet ze me 'n peerd d'r utgereje. Ze hadde toen al 'n tijd in 't ven gelege. Ik geleuf nie dattut de bedoeling van de beron is gewist daor te begraove. Da was 'n kelder, zeker zo diep, en d'r was us 'n stuk muur umgevalle.
Toen ging 't op 't kestil ok nie mir zo goed. D'r waore èsselstintjes, en de rest is in de schopskooi gebruikt. De stene waore toen duur, en de poot-mister zee: brik 't mar af, de klompstene zèntoen afgebikt.
Mar de rest van die grafkelder ligt 'r nog.
In de bibleteek van 't kestil hadde ok veul boeke mee spiernaokend, daor laoge d'r ok vil.
Op 't ven achter 't kestil ha'k ok 'n botje ligge, bij 't koepeltje, dat ston vruuger op 't irste eiland rechs. Da he'k mun vaoder dikkuls heure vertelle. 't Leibos heet da.
's zomers zat veraard op 't eiland. Toen istur 'n boerderij afgebrand. da was in negentienelluf, toen was da hillemaol beplant. Toen zee de pootmister, zit ie: Kees, doe 't eiland de bome mar nir, daor kunne we schorsbome van maoke veur de boerderij. Daor heet 'n huiske gestaon. De grafzerruk ston op 't andere eiland. Wat daormee de bedoeling was witte ze nie. In virtien-achtien hebbe de soldaote en de vluchteling d'r hout in gegooid, toen is 't 'n bietje padje geworre. D'r was daor 'n tobbe, 'n grafkelder zo dattur 'n kist in kon. D'r konde wel drie of vier kiste in. Da hebbe ze dichtgemaokt. Daor stonde die bilde, allemaol naokte bilde, die stonde heel mooi. Die hebbe ze kapot geslaoge, de stukke ligge d'r nog bij 't kestil. Ja, wie heetet nou eigeluk gedaon? De soldaote of de vluchtelinge. Op zeker kir ligge ze onde in 't ven te kijke. M'n vaoder zee nog: nou is 't toch wel mooi, zie-tie. Da zaagde van deze kant van 't ven. Daor worde toen veul over gesproke, dattut naokte bilde waore, geweldig zwaore dinge. die zèn d'r laoter utgehaold. Toontje van Boxtel heet ze me 'n peerd d'r utgereje. Ze hadde toen al 'n tijd in 't ven gelege. Ik geleuf nie dattut de bedoeling van de beron is gewist daor te begraove. Da was 'n kelder, zeker zo diep, en d'r was us 'n stuk muur umgevalle.
Toen ging 't op 't kestil ok nie mir zo goed. D'r waore èsselstintjes, en de rest is in de schopskooi gebruikt. De stene waore toen duur, en de poot-mister zee: brik 't mar af, de klompstene zèntoen afgebikt.
Mar de rest van die grafkelder ligt 'r nog.
In de bibleteek van 't kestil hadde ok veul boeke mee spiernaokend, daor laoge d'r ok vil.
Beschrijving
Belevenissen rond het kasteel.
Bron
Collectie Van Oirschot, verslag 24, verhaal 5 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Leibos 
Leibos 
Kees
Kees
Toontje van Boxtel
Toontje van Boxtel
Veraard
Veraard
Plaats van Handelen
Haaren
Haaren