LOMBO720

LEH: "Wat ik zelf heb meegemaakt. Is waar gebeurd met mij. Ik sta bij de put, ik haal water uit de put, er komt een steen vlak voor mijn neus: zieuuuuh! Heel hard. Ik kijken. Ik zag niemand, niemand! Ik bleef weer, water halen, ik krijg weer een steentje: ooeeeuw! Hij maakt echt geluid, die steen! Echt geluid! Ik ben weggelopen naar huis. Ik heb het tegen mijn moeder gezegd. 'Ja, dat is een geest.'"
MvD: "Hoe oud was je toen?"
LEH: "Ja, tien, twaalf... Boven de tien: twaalf, dertien jaar..."
MvD: "En geloofde je moeder je?"
LEH: "Mijn moeder geloofde erin. Maar ik heb twee gebeurtenissen. Ik was ook na de middag, het begon echt te donkeren. Ik was in België. Ik liep daar van de moskee naar huis. En ik hoor alleen maar geluiden van stenen achter mij: daar, die, daar, die, daar, die...! Ik kijk: ik zie geen hond! Ik had soort pantoffelschoenen, die ben ik door de bangheid, die schoen is daar gebleven. Hahaha!"
TM: "Jaja, je hebt zo hard gelopen..."
LEH: "Hard gelopen! Echt waar, echt waar. Maar die geesten, ja, ze maken jou niet echt kwaad, ze maken jou bang. Ze slaan jou met stenen of wat dan ook, maar je wordt niet aangeraakt. Als je wordt geraakt, dan ben je klaar! Ben je geraakt? Dan ben je erbij!"
(Op 21 februari 2001 verteld in Museum Café Lombok)

De verteller staat water te putten en tot tweemaal toe schiet er een steen langs zijn gezicht, zonder dat er iemand in de buurt is. Bang rent hij naar huis en zijn moeder verklaart dat het een geest is. Elders heeft hij eens stenen achter zich gehoord. Hij is zo hard naar huis gerend, dat hij een pantoffelschoen is verloren.

interview op 21 februari 2001 in Museum Café Lombok (band archief MI)

21 februari 2001

België    België   

2013-03-01 14:46:21