Hoofdtekst
Fan in jonge dy't noait bang wie.
Der wenne ergens in boer, dy hie in lytsfeint en in greatfeint. Dy lytsfeint stie foar neat, hy wie nergens bang foar. De greatfeint en de boer koenen har dat net bigripe. Hja sprutsen togearre ôf, de greatfeint soe in wyt lekken omdwaen en by jountiid op in bartsje stean gean. De lytsfeint woarde der op útstjûrd om in boadskip. Dy moest oer dat brechje.
De lytsfeint seach dy wite gedaente dêr. Dy gedaente gong al mar op en del.
"Giest dêr ek wei," sei er, "ik mat der lâns."
Mar de wite gedaente sei neat werom.
"As't der net wei giest, krijst mei de stok op 'e kop."
Mar de wite woe 't nòch net leauwe.
Doe ûnderhelle de lytsfeint syn stok en sloech mei sa'n kracht boven op it spoek, dat dy truzele fan 'e planke yn 'e feart.
De jonge die syn boadskip en kom werom by de boer.
"Wie der neat bysûnders ûnderweis?" frege de boer.
De jonge fortelde, hwat der gebeurd wie.
Mar doe rekke de boer alhiel fan 'e wize. "Dû hast de greatfeint deaslein!" rôp er.
Mar de lytsfeint sei like kalm as oars: "It is syn eigen skuld. Dan hied er sokke fratsen mar net úthelje matten."
Der wenne ergens in boer, dy hie in lytsfeint en in greatfeint. Dy lytsfeint stie foar neat, hy wie nergens bang foar. De greatfeint en de boer koenen har dat net bigripe. Hja sprutsen togearre ôf, de greatfeint soe in wyt lekken omdwaen en by jountiid op in bartsje stean gean. De lytsfeint woarde der op útstjûrd om in boadskip. Dy moest oer dat brechje.
De lytsfeint seach dy wite gedaente dêr. Dy gedaente gong al mar op en del.
"Giest dêr ek wei," sei er, "ik mat der lâns."
Mar de wite gedaente sei neat werom.
"As't der net wei giest, krijst mei de stok op 'e kop."
Mar de wite woe 't nòch net leauwe.
Doe ûnderhelle de lytsfeint syn stok en sloech mei sa'n kracht boven op it spoek, dat dy truzele fan 'e planke yn 'e feart.
De jonge die syn boadskip en kom werom by de boer.
"Wie der neat bysûnders ûnderweis?" frege de boer.
De jonge fortelde, hwat der gebeurd wie.
Mar doe rekke de boer alhiel fan 'e wize. "Dû hast de greatfeint deaslein!" rôp er.
Mar de lytsfeint sei like kalm as oars: "It is syn eigen skuld. Dan hied er sokke fratsen mar net úthelje matten."
Onderwerp
VDK 1676F* - Spookspelen: Het spook op de vonder 
VDK 1676F* - Spookspelen: Het spook op de vonder 
ATU 1676 - The Pretended Ghost
ATU 1676 - The Pretended Ghost
Beschrijving
De oudste knecht van de boer wachtte, verkleed als een spook, de jongste knecht op een bruggetje op. Toen hij niet opzij wilde gaan, sloeg de jongste knecht het spook het water in. Toen de boer vertelde dat hij niet een spook, maar de andere knecht had doodgeslagen, zei de jongste knecht kalm dat het diens eigen schuld was.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 0217, verhaal 1
Commentaar
24 juli 1967
Spookspelen: Het spook op de vonder
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21