Hoofdtekst
Weerwolf. Op een boerderij in Belfeld had men drie knechts: een paardeknecht, een werkknecht en een scheper (schaapherder). Ze sliepen op een bovenkamer. De scheper begaf zich elke nacht tussen twaalf en één uur naar buiten, hetgeen de andere twee natuurlijk niet ontging. Wat hij ging uitvoeren, was hun echter niet bekend. Ze besloten hem eens te bespieden als hij terug kwam. Zo gezegd, zo gedaan. Op de vliering stopte hij bij zijn terugkomst een pakje tussen de pannen en het stucadoorwerk.
Ze vertelden dat de volgende dag tegen hun baas. Deze was juist bezig de bakoven te stoken, destijds werd op iedere boerderij het brood in eigen oven gebakken. De boer beval de twee knechten dat pakje te halen. Er zat een wolfsvel in. Het pakje werd in de brandende oven geworpen. De scheper kwam juist aanstormen als een wervelwind om het pakje in de gloeiende oven na te springen.
Met zijn drieen weerhielden ze hem er echter hiervan. Toen het pakje opgebrand was riep hij geheel ontspannen uit: "Goddank, nu ben ik vrij. Ik heb zoveel geleden alsof men mij zelf in de oven had geworpen."
Ze vertelden dat de volgende dag tegen hun baas. Deze was juist bezig de bakoven te stoken, destijds werd op iedere boerderij het brood in eigen oven gebakken. De boer beval de twee knechten dat pakje te halen. Er zat een wolfsvel in. Het pakje werd in de brandende oven geworpen. De scheper kwam juist aanstormen als een wervelwind om het pakje in de gloeiende oven na te springen.
Met zijn drieen weerhielden ze hem er echter hiervan. Toen het pakje opgebrand was riep hij geheel ontspannen uit: "Goddank, nu ben ik vrij. Ik heb zoveel geleden alsof men mij zelf in de oven had geworpen."
Onderwerp
SINSAG 0824 - Die verbrannte Haut (Gurt, Halsband) 
SINSAG 0824 - Die verbrannte Haut (Gurt, Halsband) 
Beschrijving
Na verbranden wolfsvel verlossing van moeten weerwolven.
Bron
Collectie Linssen, verslag 21, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)
Naam Locatie in Tekst
Belfeld
Belfeld
Plaats van Handelen
Belfeld
Belfeld