LINSSEN008501 - Verhaal van de wolf.

Verhaal van de wolf. Het moet gebeurd zijn langer dan een eeuw geleden, toen zich langs de oostgrens van Nederland nog wolven ophielden. Althans "Peterke" van het gehucht Laak had dit nog meegemaakt. Peterke legde grote afstanden te voet af en zo was het niets buitengewoons dat hij naar Maastricht boodschappen ging doen. Op een winterse dag, toen alles onder een dikke sneeuwlaag lag, kwam Peterke 's -avonds laat van zo'n lange tocht naar Maastricht , welke tocht hij op zijn klompen had afgelegd. Vermoeid van de inspanning van die dag, had hij eindelijk de ruïne van Contelmo , een vervallen burcht bij het gehucht Laak, bereikt. Geen mens was in de wijde omtrek te bekennen. Langs de weg stonden knotwilgen als zwarte gedaanten op de sneeuw. Daar opeens zag Peterke een wolf op enige afstand van hem verwijderd. Waarschijnlijk door de honger gedreven had hij zich dicht bij de bewoonde wereld gewaagd. Peterkes hart begon van angst te kloppen en hij zon op een middel om zich van een wisse dood te redden. Met de behendigheid van een kat klom hij in een knotwilg en net toen hij er bovenin zat was de hongerige wolf hem tot op een paar meter genaderd. De wilg was vermolmd. Peterke liet zich door de stam naar beneden zakken. Maar de wolf, die mensenvlees geroken had, bleef om de stam rondlopen. Daar ontdekte Peterke zijwaarts in de stam een ronde opening. De wolf bleef maar in een cirkel om de stam heenlopen. Plotseling stak Peterke zijn hand uit. Hij greep de staart van de wolf. De wolf wilde vluchten, maar Peterke had de staart stevig te pakken, liet hem af en toe een beetje "vieren" en trok hem dan weer naar zich toe, een pijnlijke beweging voor de wolf, wiens staart tot wonde werd geschuurd over de harde rand van de opening. Hij huilde verschrikkelijk, maar Peterke liet niet los en telkens als hij de staart weer eens had laten vieren , trok hij hem weer terug, terwijl hij riep: "Willen we nog eens"?, . Toen hij dacht dat de wolf goed afgemat was en zich wel heel ver uit de voeten zou maken, liet hij de staart los. Met een vaart verdween de wolf en Peterke klom uit zijn schuilplaats. Hij zette zijn tocht voort maar hij had een heel eind gelopen en zag toen tot zijn grote schrik weer een grote wolf op zich afkomen. Een schuilplaats was er voor hem niet meer. Peterke dacht dat het wel eens dezelfde wolf zou kunnen zijn. Toen hij op enige tientallen meters genaderd was, begon Peterke te roepen: "Willen we nog eens?". Blijkbaar had de wolf aan die stem een zeer slechte herinnering, want als de wind stoof hij weg over de sneeuw. Peterke bereikte behouden de huiselijke haard en na jaren vertelde hij telkens zijn avontuur , dat tot op de huidige dag is bewaard gebleven.

Ontmoeting met wolf en hoe belaagde veilig thuiskomt.

Collectie Linssen, verslag 85, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)

Laak    Laak   

Maastricht    Maastricht   

Laak    Laak