Hoofdtekst
Der wie us in âld geit, dy hie sawn jonge geitsjes. Sy wennen yn in lyts húske. Elke dei gong de âld geit der op út om iten op to heljen foar de lytse geitsjes. Dat helle se út 'e stêd.
En elke kear sei se: "Tink om 'e wolf, hear. Tink om 'e wolf. Lit dy der foaral net yn. Ik sil goed klopje as ik weromkom en dan kinne jim my der wol ynlitte."
Mar op in kear stie de wolf op 'e loer. Hy hie honger en hy tocht: "As de âld geit aenst fuort is, kin ik de sawn jonge geitsjes opite." Hwant dêr hied er tige sin oan.
Doe't de âld geit fuort wie, kaem de wolf by de doar. "Kinderen," sei er, "laat mij er maar in. Ik ben het, je moeder."
"Dat kinne jo wol biweare," seinen de geitsjes, "mar dat leauwe wy samar net. Stek de poat mar us ûnder 'e doar troch."
Doe stuts de wolf de poat ûnder 'e doar troch, mar de poat wie swart.
"Wy dogge net iepen," seinen de geitsjes, "hwant ús mem hat in wite poat. Dû bist de wolf."
De wolf is snoad. Hy giet nei de bakker ta en stekt de poat yn in sek mei wyt moal. Doe gong er wer op stap nei de geitsjes ta, mar om't it droech wie, foel alle moal fan 'e poat ôf.
Doe seach de wolf in molkfet. Dêr die er de poat earst yn en dêrnei gong er wer nei de moalsek ta. Doe bleau it moal der oan sitten en hied er in wite poat.
Wer gong er nei de geitsjes ta.
"Kinderen," sei er, "laat mij er maar in. Ik ben het, je moeder."
Doe liet er syn poat sjen en omdat dy wyt wie, lieten se him der yn.
Mar doe't er yn 'e keamer kaem wie 't hap-hap-hap-hap- alle geitsjes iet er op, sa'n honger hied er. Hy slokte se samar hup - nei binnen ta.
Mar ien geitsje wie gau yn 'e steande klok krûpt, dy wie him ûntkaem.
De wolf wie nou goed sêd en gong fuort.
Even letter, dêr kaem de âld geit oan.
Och, och, hwat jammere dy âld geit. Al syn jonge geitsjes wienen fuort.
Mar doe kaem it iene geitsje, dat oerbleaun wie, ta de klok út en rôp: "Hier ben ik, moeder! Hier ben ik!" En doe fortelde er syn mem hwat der gebeurd wie.
Mem-geit sei: Miskien libje de oaren noch. Wy moatte hurd oanmeitsje. Togearre gongen se der op út om de wolf to sykjen. En doe founen se him ûnder in iken beam by de fiver. De wolf lei oan 'e kant to sliepen en hy snoarke der oer.
Mem-geit roan fluch op him ta en snijde him op en dêr kamen de seis geitsjes tofoarskyn. Allegear noch springlevend.
Doe socht de âld geit in soad stiennen en dy treau se de wolf yn 'e bûk. Doe naeide se alles ticht. En doe paste se op, hwat der gebeure soe.
De wolf waerd wekker en krige toarst.
Hy gong nei de fiver ta om to drinken. Mar doe rollen de stiennen nei foaren ta en de wolf foel foaroer yn 'e fiver en forsûpte.
De âld geit gong mei har jonge geitsjes wer nei hûs en doe hoefde de mem noait mear ûngerust to wêzen. Hwant fan de wolf soe se gjin lêst wer ha.
En elke kear sei se: "Tink om 'e wolf, hear. Tink om 'e wolf. Lit dy der foaral net yn. Ik sil goed klopje as ik weromkom en dan kinne jim my der wol ynlitte."
Mar op in kear stie de wolf op 'e loer. Hy hie honger en hy tocht: "As de âld geit aenst fuort is, kin ik de sawn jonge geitsjes opite." Hwant dêr hied er tige sin oan.
Doe't de âld geit fuort wie, kaem de wolf by de doar. "Kinderen," sei er, "laat mij er maar in. Ik ben het, je moeder."
"Dat kinne jo wol biweare," seinen de geitsjes, "mar dat leauwe wy samar net. Stek de poat mar us ûnder 'e doar troch."
Doe stuts de wolf de poat ûnder 'e doar troch, mar de poat wie swart.
"Wy dogge net iepen," seinen de geitsjes, "hwant ús mem hat in wite poat. Dû bist de wolf."
De wolf is snoad. Hy giet nei de bakker ta en stekt de poat yn in sek mei wyt moal. Doe gong er wer op stap nei de geitsjes ta, mar om't it droech wie, foel alle moal fan 'e poat ôf.
Doe seach de wolf in molkfet. Dêr die er de poat earst yn en dêrnei gong er wer nei de moalsek ta. Doe bleau it moal der oan sitten en hied er in wite poat.
Wer gong er nei de geitsjes ta.
"Kinderen," sei er, "laat mij er maar in. Ik ben het, je moeder."
Doe liet er syn poat sjen en omdat dy wyt wie, lieten se him der yn.
Mar doe't er yn 'e keamer kaem wie 't hap-hap-hap-hap- alle geitsjes iet er op, sa'n honger hied er. Hy slokte se samar hup - nei binnen ta.
Mar ien geitsje wie gau yn 'e steande klok krûpt, dy wie him ûntkaem.
De wolf wie nou goed sêd en gong fuort.
Even letter, dêr kaem de âld geit oan.
Och, och, hwat jammere dy âld geit. Al syn jonge geitsjes wienen fuort.
Mar doe kaem it iene geitsje, dat oerbleaun wie, ta de klok út en rôp: "Hier ben ik, moeder! Hier ben ik!" En doe fortelde er syn mem hwat der gebeurd wie.
Mem-geit sei: Miskien libje de oaren noch. Wy moatte hurd oanmeitsje. Togearre gongen se der op út om de wolf to sykjen. En doe founen se him ûnder in iken beam by de fiver. De wolf lei oan 'e kant to sliepen en hy snoarke der oer.
Mem-geit roan fluch op him ta en snijde him op en dêr kamen de seis geitsjes tofoarskyn. Allegear noch springlevend.
Doe socht de âld geit in soad stiennen en dy treau se de wolf yn 'e bûk. Doe naeide se alles ticht. En doe paste se op, hwat der gebeure soe.
De wolf waerd wekker en krige toarst.
Hy gong nei de fiver ta om to drinken. Mar doe rollen de stiennen nei foaren ta en de wolf foel foaroer yn 'e fiver en forsûpte.
De âld geit gong mei har jonge geitsjes wer nei hûs en doe hoefde de mem noait mear ûngerust to wêzen. Hwant fan de wolf soe se gjin lêst wer ha.
Onderwerp
AT 0123 - The Wolf and the Kids 
AT 0123 - The Wolf and the Kids 
ATU 0123 - The Wolf and the Kids.
ATU 0123 - The Wolf and the Kids.
Beschrijving
Er was eens een oude geit met zeven jonge geitjes. Elke dag ging de oude geit weg om voor eten te zorgen. Ze waarschuwde haar kinderen altijd niet voor de wolf open te doen. Op een keer kwam de wolf. De jonge geitjes vroegen hem zijn poot te laten zien, en toen zagen ze dat hij niet hun moeder was, maar de wolf. Ze zeiden dat hun moeder een witte poot had, en dat ze dus niet opendeden. Hierop stak de wolf zijn poot in de meel en ging hij weer terug naar het huis. Nu lieten de geitjes de wolf wel binnen, want hij had een witte poot. De wolf at alle geitjes op, maar eentje wist er te ontkomen. Toen moedergeit thuiskwam, vond ze alleen hem nog, in de staande klok. Hij vertelde wat er gebeurd was. Samen gingen ze er toen op uit om de wolf te zoeken. Ze vonden hem slapend onder een eikeboom bij de vijver. Moedergeit sneed zijn buik open en haalde de zes geitjes eruit. Toen deed ze wat stenen in zijn buik, en naaide hem weer dicht. Toen de wolf later wakker werd, had hij een verschrikkelijke dorst, en hij ging naar de vijver om wat te drinken. Maar door de zware stenen in zijn buik viel hij voorover en hij verdronk in de vijver.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 223, verhaal 4
Commentaar
3 juli 1967
The Wolf and the Kids
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21