Hoofdtekst
Der wie us in koaning. Dy hâldde tige fan fortellen. Hy liet bikend meitsje dat deselde dy't oan ien tried wei trochfortelle koe, dy soe mei syn dochter trouwe.
Allegear fortellers kommen op it paleis ta. En dy bigounen to fortellen. De iene hâldde it in dei fol, de oare in wike, wer in oaren in maand, mar dan rekke er útpraet sûnder dat de koaning sein hie: "Hâld op! 't forfeelt my." Net ien dy't it salang folhâlden hie, dat de koaning dàt sei.
Doe forskynde der ien fan 'e needrichste tsjinstfeinten fan 'e koaning by him. Dy sei: "Sire, ik wyt in forhael, dêr't noait in ein oan komt."
Dat woe de koaning wolris hearre.
De man bigjint to fortellen:
"Der wie in wijze koning en doe kom der in oogst mei safolle graen, dat se foar jierren yn 't foar hienen. Doe liet dy wize koaning hiele greate pakhuzen bouwe."
"'t Is kofjetiid", sei de bediende en hy hâldde even op. Doe't de kofje troch 't kielsgat wie, bigong er wer.
"Doe kom al dat graen yn 'e greate pakhuzen.
Dy wienen hielendal tamitsele, hwant se hienen dêr yn dat lân in bulte lêst fan sprinkhoannen.
Mar der wie ien heel lyts gatsje yn ien fan dy pakhuzen bleaun."
Doe't it fiif ûre wie, sei de forteller: "'t Is holdert." En hy hâldde op.
De oare moarns sawn ûre siet de koaning al wer to wachtsjen.
De man gong fierder: "De sprinkhoannen kamen by hûnderttûzenen it lân oer. Mar sy founen niks. Op ien nei. Dy foun it gatsje yn it greate pakhús. Hy gong nei binnen en sleepte in korreltsje weg. Toen kwam er weer een sprinkhaan en sleepte een korreltje weg." En doe hat de earme bediende de hele dei sa mar trochforteld. "Toen kwam er weer een sprinkhaan en die sleepte er in kerltsje wei." Dat gong sa troch mei fortellen oan 'e jouns fiif ûre ta.
De oare moarns bigoun er wer.
"En toen kwam er weer een sprinkhaan en sleepte een korreltje weg."
En dat duorre sa etlike dagen.
Mar op 't lêst bigoun it de koaning sa to forfelen, dat hy sei: "Neem alles wat ik bezit. Neem mijn geld, mijn goed, mijn koninkrijk, mijn dochter, neem alles wat ik bezit. Maar laat de sprinkhanen buiten."
Sa troude de earme jonge mei de prinses en sy woarde letter sels koaning.
Allegear fortellers kommen op it paleis ta. En dy bigounen to fortellen. De iene hâldde it in dei fol, de oare in wike, wer in oaren in maand, mar dan rekke er útpraet sûnder dat de koaning sein hie: "Hâld op! 't forfeelt my." Net ien dy't it salang folhâlden hie, dat de koaning dàt sei.
Doe forskynde der ien fan 'e needrichste tsjinstfeinten fan 'e koaning by him. Dy sei: "Sire, ik wyt in forhael, dêr't noait in ein oan komt."
Dat woe de koaning wolris hearre.
De man bigjint to fortellen:
"Der wie in wijze koning en doe kom der in oogst mei safolle graen, dat se foar jierren yn 't foar hienen. Doe liet dy wize koaning hiele greate pakhuzen bouwe."
"'t Is kofjetiid", sei de bediende en hy hâldde even op. Doe't de kofje troch 't kielsgat wie, bigong er wer.
"Doe kom al dat graen yn 'e greate pakhuzen.
Dy wienen hielendal tamitsele, hwant se hienen dêr yn dat lân in bulte lêst fan sprinkhoannen.
Mar der wie ien heel lyts gatsje yn ien fan dy pakhuzen bleaun."
Doe't it fiif ûre wie, sei de forteller: "'t Is holdert." En hy hâldde op.
De oare moarns sawn ûre siet de koaning al wer to wachtsjen.
De man gong fierder: "De sprinkhoannen kamen by hûnderttûzenen it lân oer. Mar sy founen niks. Op ien nei. Dy foun it gatsje yn it greate pakhús. Hy gong nei binnen en sleepte in korreltsje weg. Toen kwam er weer een sprinkhaan en sleepte een korreltje weg." En doe hat de earme bediende de hele dei sa mar trochforteld. "Toen kwam er weer een sprinkhaan en die sleepte er in kerltsje wei." Dat gong sa troch mei fortellen oan 'e jouns fiif ûre ta.
De oare moarns bigoun er wer.
"En toen kwam er weer een sprinkhaan en sleepte een korreltje weg."
En dat duorre sa etlike dagen.
Mar op 't lêst bigoun it de koaning sa to forfelen, dat hy sei: "Neem alles wat ik bezit. Neem mijn geld, mijn goed, mijn koninkrijk, mijn dochter, neem alles wat ik bezit. Maar laat de sprinkhanen buiten."
Sa troude de earme jonge mei de prinses en sy woarde letter sels koaning.
Onderwerp
AT 2301A - Making the King Loose Patience 
AT 2301A - Making the King Loose Patience 
ATU 2301 - Corn Carried Away One Grain at a Time.
ATU 2301 - Corn Carried Away One Grain at a Time.
VDK 2301A - Making the King Loose Patience
VDK 2301A - Making the King Loose Patience
Beschrijving
Er was eens een koning die heel erg van vertellen hield. Hij liet bekend maken dat degene die aan een stuk door vertellen kon, met zijn dochter mocht trouwen. Verschillende vertellers kwamen er, maar hoe lang ze het ook volhielden, er kwam toch altijd wel een eind aan hun verhaal. Totdat er een knecht kwam, die een verhaal wist waar geen eind aan kwam: Een koning liet eens grote graanschuren bouwen toen er eens een hele goede oogst was geweest. Ze werden helemaal dichtgemetseld, omdat er veel sprinkhanen in het land waren. Maar er was een gaatje opengebleven. Een sprinkhaan vond dat gaatje, ging naar binnen en haalde een korreltje weg. Toen kwam er weer een sprinkhaan en die sleepte een korreltje weg. En toen kwam er weer een sprinkhaan en die sleepte een korreltje weg. Zo gaat het verhaal dagenlang door. Totdat de koning het zo zat was dat hij de knecht alles aanbood wat hij maar wil hebben. De knecht trouwde met de prinses en werd later koning.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 235, verhaal 1
Commentaar
26 juni 1967
Making the King Loose Patience; AT 2301 Corn Carried away Grain at a Time (endless tale)
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21